La Rana que querie ser tan grande cumo l Bui
Traduçon i adaptaçon para mirandés por Alcides Meirinhos. Dezeinhos oureginales de Ana Afonso.
PUB • CONTINUE A LER A SEGUIR
Un cierto die, biu passar pulhi un bui mui grande que caminaba bagaroso. Cada passo criaba óndias na yerbas al redor i ls outros animales mirában cun muito respeito para el.
La rana quedou admirada.
- Este si ye bien grande! – dixo spantada. – Porque ye que you hei de ser tan pequeinha? Tamien puodo ser assi.
PUB • CONTINUE A LER A SEGUIR
Bai nisto, chamou las outras ranas i preguntou-le:
- Bós dezi-me alhá: nun achais que you puodo quedar tan grande cumo aquel bui?
Las cumpanheiras scachórun-se a rir.
- Si sós bien bouba. Nun bés que cada criatura ten la sue grandura.
Mas la rana nun quijo oubir.
PUBLICIDADE
Anchiu l peito d’aire até quedar más redonda.
- I agora? Yá stou tan grande cumo el?
- Á mai! Nien acerca.
La rana angulhiu inda más aire. L sou cuorpo ampeçou a sticar, a sticar até la pel quedar sticada por anteiro.
- I agora?
- Inda stás muito más pequeinha. Nanica al pie del.
Sien dezanimar, tornou a arcar cun toda la fuorça que tenie.
PUBLICIDADE
- Agora si!
Las outras abanórun la cabeça.
- Nó! Nunca bás a ser capaç, tu nun te seias bouba.
La rana nun aceitaba la berdade. Querie amostrar a todo mundo que era capaç. Arcou más ua beç, até parecer un grande bexigo berde.
Durante un cachico pensou que habie sido capaç.
PUBLICIDADE
Mas, de repente...
PUM!
La pel nun rejistiu. La rana dou un stouro i spargiu-se a cachicos pul suolo.
L bui seguie sou camino sien sequiera se dar cuonta de l que se habie passado.
Ls animales mirórun para tan triste resultado i un bielho sapo arrimou-se i dixo:
- Quien busca parecer l que nun ye, puode acabar por perder l que yá tenie!
PUB • CONTINUE A LER A SEGUIR











