L Carbalho i l Junco

Traduçon i adaptaçon para mirandés por Alcides Meirinhos Dezeinhos oureginales de Ana Afonso https://anafonso.com/

07 out. 2026, 13:00

A la borda dun ribeiro habie un carbalho mui grande. Era alto, fuorte i de tuoro gordo. Las sues raízes stában mui fondas i ls animales admirában la sue grandura.

PUB • CONTINUE A LER A SEGUIR

Acerquita, mesmo al pie del, bibie un junco.  Delgadico i andeble, biraba-se siempre que l aire assopraba.

Un die, l carbalho mirou pal bezino nanico i dixo cheno de sobérbia:

  • Ui que pena tengo de ti, rapazico. Bonda un pequeinho assopro para te sacar de la dreitura. You, al robés, aguanto las maiores airaçadas sien sequiera me bulhir.

PUBLICIDADE

L junco respundiu sereno:

  • Ye berdade que me tuorço. Mas nunca rejisto al aire, acumpanho-lo. Talbeç que la fuorça nun seia la única maneira pa lo lhebar de bencida.

L carbalho botou ua risica, cumbencido que naide lo poderie chimpar.

Passado uns dies, l cielo scureciu. Anubrados negros ancubrírun l monte, las chiçpas resgórun l hourizonte i ua fuorte airaçada ampeçou a assoprar.

L junco fui-se torcendo, torcendo, até quaije topar n’auga, acumpanhando cada rebufiada de l aire que assopraba más do que l fuolhe de la frauga.

PUBLICIDADE

L carbalho mantubo-se firme i dreito sien se bulhir nien apiçtanhar.

L aire assoprou cada beç cun más mecha i las fuortes galhadas de l carbalho ouferecien grande rejistença al temporal.

Mas, a pouco i pouco, las raízes ampeçórun a quedar sien fuorças.

Fui anton que un grande stouro retumbou pul todo l termo: l furte carbalho chimpou-se de rebimbas, arrincado pula fuorça de l’auga i de de tanta airaçada.

Quando l temporal passou, l junco tornou, debagarico, a quedar de prumo cumo un fuso.

PUBLICIDADE

Mirou pa l bielho cumpanheiro tombado i marmuriou:

  • Quien nunca se ajusta acaba, muitas bezes, por cobrar de beç.

Moral: La capacidade de adaptaçon puode baler más do que la fuorça, la dureza i la grandura.

PUBLICIDADE

Do mesmo autor

As mais lidas