L Lhobo i l Canhonico
Moral: Quien ten poder siempre acha ua justeficaçon para fazer ua anjustícia.
PUB • CONTINUE A LER A SEGUIR
Nua tranquila manhana, un canhonico bebie auga no ribeiro que passaba pul cerrado adonde staba a pacer. Staba na parte más baixa de la corriente, a matar la sede sien anquemodar a naide.
Passado un cachico, apareciu eilhi un grande lhobo, fuorte, de rui calatriç i sfameado. Arrimou-se al ribeiro, uns metros arriba d’adonde staba l canhonico, ancarou cun el cumo quien amanácia cun l mirar.
A bien dezir, l lhobo yá habie resolbido que iba a abocanhar l canhonico. Mas para se scusar a tamanha bioléncia, buscou ua rezon.
PUBLICIDADE
- Cumo ye que te astrebes a deixar puorca l’auga que stou a buer? – Roznou, arreganhando ls dientes.
L canhonico mui assutado mas respeitador, respundiu:
- Á Tiu Lhobo, isso nun puode ser. You stou na parte baixa i l’auga cuorre dende parqui, nunca de mi para bós.
L lhobo fizo-se mouco.
- Anton fuste tu que faleste mal de mi l anho passado!
- Isso ye ampossible Tiu Lhobo – respundiu l canhonico. – L anho passado inda you nun habie nacido.
PUBLICIDADE
I l lhobo tornou a acusá-lo:
- Se nun fuste tu, fui tou armano.
- Mas you nun tengo armanos!
- Anton fui dalgun de ls tous parientes! Bós, canhonos, sodes todos armanos!
L canhonico cumprendiu que ningua respuosta cumbencirie l lhobo.
Sien más palabra, l lhobo zampouse no canhonico i comiu-lo.
Apuis metiu-se pul monte adrento cumo se houbira feito justícia.
PUBLICIDADE
Moral
Quien stá resolbido a ser anjusto nas sues açones, siempre acha maneira de justeficar l mal que fai.
Traduçon i adaptaçon para mirandés por Alcides Meirinhos
PUBLICIDADE








