L Lhobo i l Canhonico

Moral: Quien ten poder siempre acha ua justeficaçon para fazer ua anjustícia.  

25 set. 2026, 14:00

PUB • CONTINUE A LER A SEGUIR

Nua tranquila manhana, un canhonico bebie auga no ribeiro que passaba pul cerrado adonde staba a pacer. Staba na parte más baixa de la corriente, a matar la sede sien anquemodar a naide.

Passado un cachico, apareciu eilhi un grande lhobo, fuorte, de rui calatriç i sfameado. Arrimou-se al ribeiro, uns metros arriba d’adonde staba l canhonico, ancarou cun el cumo quien amanácia cun l mirar.

A bien dezir, l lhobo yá habie resolbido que iba a abocanhar l canhonico. Mas para se scusar a tamanha bioléncia, buscou ua rezon.

PUBLICIDADE

  • Cumo ye que te astrebes a deixar puorca l’auga que stou a buer? – Roznou, arreganhando ls dientes.

L canhonico mui assutado mas respeitador, respundiu:

  • Á Tiu Lhobo, isso nun puode ser. You stou na parte baixa i l’auga cuorre dende parqui, nunca de mi para bós.

L lhobo fizo-se mouco.

  • Anton fuste tu que faleste mal de mi l anho passado!
  • Isso ye ampossible Tiu Lhobo – respundiu l canhonico. – L anho passado inda you nun habie nacido.

PUBLICIDADE

I l lhobo tornou a acusá-lo:

  • Se nun fuste tu, fui tou armano.
  • Mas you nun tengo armanos!
  • Anton fui dalgun de ls tous parientes! Bós, canhonos, sodes todos armanos!

L canhonico cumprendiu que ningua respuosta cumbencirie l lhobo.

Sien más palabra, l lhobo zampouse no canhonico i comiu-lo.

Apuis metiu-se pul monte adrento cumo se houbira feito justícia.

PUBLICIDADE

Moral

Quien stá resolbido a ser anjusto nas sues açones, siempre acha maneira de justeficar l mal que fai.

Traduçon i adaptaçon para mirandés por Alcides Meirinhos

PUBLICIDADE

Do mesmo autor

As mais lidas