La Lhiebre i l Sapo Concho

Debagar se chega loinge / L trabalho bien feito nun pregunta l tiempo que lhieba!

15 set. 2026, 11:05

No termo daquel lhugar bibie ua lhiebre que corrie muito i mui dalgeira. Tan dalgeira que passaba ls dies a agabar-se de ser mui rápida i a fazer caçoada de ls outros animales.

PUB • CONTINUE A LER A SEGUIR

Siempre que bie l sapo concho, dezie a rir-se:

  • Tu? Sós tan bagaroso  que debes de lhebar l die anteiro solo para atrabessar este cerrado!

L sapo concho, sereno i cun pacéncia, nunca respundie a essas probocaçones. Mas, un die, cansado de tanto oubir, diç-le:

PUBLICIDADE

  • Stás assi tan cierta de seres tan dalgeira, porque nun fazemos ua corrida?

Todos ls animales de ls alredores quedórun spantados. La lhiebre sbarrigou-se a rir.

  • Ua corrida cuntigo? Aceito! Será la corrida menos custosa de la mie bida!

L die marcado, raposas, taxugos, gatos brabos, denozielhas i scarabeilhos ajuntórun-se para ber. L moucho fui scolhido para dar “las trés” de la salida.

  • Als buossos lhugares!... A la ua... a las dues... Trés!!!

PUBLICIDADE

La lhiebre saliu cumo ua seta i, an menos de nada chegou tan adelantre que deixou de ber l sapo concho.

Al mirar para trás, pensou:

  • El ye tan bagaroso que inda debe de star na raia de salida. Tengo tiempo de sobra.

Biu ua árbol de copa mui cerrada i deitou-se a la selombra.

  • Bou-me a çcansar un cachico.

PUBLICIDADE

L çcanso passou a suonho cerrado.

Nesse antretiempo, l sapo concho seguie sou camino. Passo a passo, sien parar, sien se amboubar cun nada i sien perder la coraige, fui abançando.

Quando passou al pie de l’árbol, biu la lhiebre dromida cumo un cepo, mas nun dixo chite nien chote. Seguiu l sou camino.

Pouco tiempo apuis, yá mui acerca de la chegada, ls animales ampeçórun a boziar i a bater palmas.

Aquel bruar acordou la lhiebre.

PUBLICIDADE

Eilha alhebantou-se stremunhada i corriu l más dalgeira que fui capaç. Mas yá era tarde.

L sapo-concho cruzou la raia an purmeiro, cun todo mundo a bater palmas.

La lhiebre chegou lhougo a seguir, mui ambergonhada.

Arrimou-se al sapo-concho i dixo mui houmilde:

  • Hoije daprendi ua liçon. Andar cun muita corrida, a las bezes nun basta. La cunfiança an demasia puode lhebar-mos a la derrota.

L sapo-concho botou ua risica i respundiu:

PUBLICIDADE

  • Quien abança sien parar, chega más loinge do que quien se striba solo ne l sou don.

Moral:

Debagar se chega loinge / L trabalho bien feito nun pregunta l tiempo que lhieba!

Traduçon i adaptaçon para mirandés por Alcides Meirinhos

Dezeinhos oureginales de Ana Afonso

PUBLICIDADE

Do mesmo autor

As mais lidas