La Lhiebre i l Sapo Concho
Debagar se chega loinge / L trabalho bien feito nun pregunta l tiempo que lhieba!
No termo daquel lhugar bibie ua lhiebre que corrie muito i mui dalgeira. Tan dalgeira que passaba ls dies a agabar-se de ser mui rápida i a fazer caçoada de ls outros animales.
PUB • CONTINUE A LER A SEGUIR
Siempre que bie l sapo concho, dezie a rir-se:
- Tu? Sós tan bagaroso que debes de lhebar l die anteiro solo para atrabessar este cerrado!
L sapo concho, sereno i cun pacéncia, nunca respundie a essas probocaçones. Mas, un die, cansado de tanto oubir, diç-le:
PUBLICIDADE
- Stás assi tan cierta de seres tan dalgeira, porque nun fazemos ua corrida?
Todos ls animales de ls alredores quedórun spantados. La lhiebre sbarrigou-se a rir.
- Ua corrida cuntigo? Aceito! Será la corrida menos custosa de la mie bida!
L die marcado, raposas, taxugos, gatos brabos, denozielhas i scarabeilhos ajuntórun-se para ber. L moucho fui scolhido para dar “las trés” de la salida.
- Als buossos lhugares!... A la ua... a las dues... Trés!!!
PUBLICIDADE
La lhiebre saliu cumo ua seta i, an menos de nada chegou tan adelantre que deixou de ber l sapo concho.
Al mirar para trás, pensou:
- El ye tan bagaroso que inda debe de star na raia de salida. Tengo tiempo de sobra.
Biu ua árbol de copa mui cerrada i deitou-se a la selombra.
- Bou-me a çcansar un cachico.
PUBLICIDADE
L çcanso passou a suonho cerrado.
Nesse antretiempo, l sapo concho seguie sou camino. Passo a passo, sien parar, sien se amboubar cun nada i sien perder la coraige, fui abançando.
Quando passou al pie de l’árbol, biu la lhiebre dromida cumo un cepo, mas nun dixo chite nien chote. Seguiu l sou camino.
Pouco tiempo apuis, yá mui acerca de la chegada, ls animales ampeçórun a boziar i a bater palmas.
Aquel bruar acordou la lhiebre.
PUBLICIDADE
Eilha alhebantou-se stremunhada i corriu l más dalgeira que fui capaç. Mas yá era tarde.
L sapo-concho cruzou la raia an purmeiro, cun todo mundo a bater palmas.
La lhiebre chegou lhougo a seguir, mui ambergonhada.
Arrimou-se al sapo-concho i dixo mui houmilde:
- Hoije daprendi ua liçon. Andar cun muita corrida, a las bezes nun basta. La cunfiança an demasia puode lhebar-mos a la derrota.
L sapo-concho botou ua risica i respundiu:
PUBLICIDADE
- Quien abança sien parar, chega más loinge do que quien se striba solo ne l sou don.
Moral:
Debagar se chega loinge / L trabalho bien feito nun pregunta l tiempo que lhieba!
Traduçon i adaptaçon para mirandés por Alcides Meirinhos
Dezeinhos oureginales de Ana Afonso
PUBLICIDADE










