La Checharra i la Formiga
Traduçon i adaptaçon para mirandés por Alcides Meirinhos Dezeinhos oureginales de Ana Afonso https://anafonso.com/
Era ua beç ua checharra que passaba ls dies de berano siempre cuntenta i a cantar. I quando más calor, más eilha cantaba. A las bezes parecie ua ópera de charrascas que todo mundo ancantaba.
PUB • CONTINUE A LER A SEGUIR
Nesse antretiempo, ua formiga trabalhaba sien çcanso. Acarreababa granicos, semientes i outros sustentos que metie pal formigueiro adonde todo arrecadaba.
La checharra rie-se de la sue bezina.
- Porque trabalhas tanto? L sol brilha, hai sustento por todo l lhado. Anda parqui a cantar comigo!
La formiga respundiu mui séria:
- L berano nun dura siempre. Quando l eimbierno chegar, bamos a percisar de alimento.
La checharra anculhiu ls ombros i segui na sue cantoria.
Ls dies passórun, la calor abrandou i, uns tiempos apuis, bieno l eimbierno. L friu apertou i la niebe ancubriu todo. Tanto que deixou de haber semientes i bechicos para comer.
Sfameada i toda ancarambinada, la checharra fui-se até l formigueiro.
- Mie buona amiga – diç eilha – puodes-me amprestar un cibo de comida? Prometo que te la torno a dar mal chegue la primabera.
La formiga preguntou:
- I diç-me alhá, l que faziste an todo l berano?
- Cantei... cantei todos ls dies.
Torna anton la formiga:
- Se cantas durante l berano, agora tenes que te assujeitar al resultado de la tue scuolha.
I cerrou la puorta de l formigueiro.
Moral:
Quien nun pensa no die de manhana puode sbarrar cun muitas deficuldades. L trabalho i l tino ne l feturo son mui amportantes para tratar cun tiempos custosos.
PUBLICIDADE











