L Lhion malico i la raposa

Antes de seguir l camino de ls outros, cumbén ouserbar se dalgun tornou para cuntar l que achou.

04 nov. 2026, 06:30

Era ua beç un bielho lhion que, apuis de muitos anhos a reinar na floresta i ls animales que alhá biben, quedou mui andeble para poder caçar. Por isso, apanhaba fames tan grandes cumo nuites d’eimbierno. Mas la eidade lhebara-le la fuorça mas nó la stúcia.

PUB • CONTINUE A LER A SEGUIR

Pensou anton nua mandrángula.

Deitou-se a la punta de baixo de ua fóia metida antre peinhas i spargiu l’ambora de que staba mui malico. Dezie-se que l rei de ls animales percisaba de las bejitas de todos para recebir agarimo ne ls sous últimos dies de bida.

Un apuis de outro, ls animales fúrun antrando na fóia. L corço, l cochino brabo, la cabra, l lhobo i muitos outros, arrimórun-se lhastimosos ou cun miedo de nun oubedecer al rei.

PUB • CONTINUE A LER A SEGUIR

Mas ningún deilhes tornaba a salir.

L lhion, mesmo fraco, inda tenie fuorça bastante para se botar suobre cada bejitante i fazer del la sue refeiçon.

Passado uns dies, apareciu la raposa. Conhecida por ser çcunfiada, caminou até l assomadeiro de la caberna, mas nun antrou.

L lhion mal la biu, chamou:

  • Mie amiga raposa! Porque quedas ende afuora? Arrima-te! Ben a dar-me amboras de la floresta i fazer un cachico de cumpanha a un bielho rei que yá ten pouco tiempo de bida.

PUBLICIDADE

La raposa respundiu cun muito respeito:

  • Majestade, de buona gana me arrimarie... Mas hai ua cousa que me fai poner an cuidados.
  • I que cousa ye essa? – Preguntou l lhion.

La raposa mirou mui atenta pal suolo delantre de la caberna i respundiu:

  • Beio muitas pisadas a antrar na buossa fóia... mas nun beio ningua a salir. Quien ye abisado nun entra adonde ls outros dezaparcírun.

L lhion nada respundiu. Sabie que la raposa çcubrira la sue mandrángula.

PUBLICIDADE

I la raposa, cun sous bagares, saliu deilhi sana i salba por bias de la ouserbaçon i de las coutelas que tubo.

 Moral:

Antes de seguir l camino de ls outros, cumbén ouserbar se dalgun tornou para cuntar l que achou.

Traduçon i adaptaçon para mirandés por Alcides Meirinhos.

Dezeinhos oureginales de Ana Afonso

PUB • CONTINUE A LER A SEGUIR

Do mesmo autor

As mais lidas