La segada. Animales para prémio I
Colhíemos uns quatrocientes ou quenhientos alqueires de pan trigo. A las bezes bien mais, cunsante l anho. Apuis pai Abelino cun las benças de ferreiro inda trazie muito pan para casa, de Zenízio i muito mais abezaba de las benças de la Speciosa.
Apuis quando íbamos a Miranda cun l carro de bacas teniemos que tirar la licença, senão botában-mos ua multa. Só dou fé de lhebar ua beç l trigo al celeiro cun las bacas. Pagábamos l frete a un camenhon i era bien menos custoso. Era mui loinge. Cuitadicas de las bacas! Nun balie la pena marterizá-las tanto. Lembra-me tamien d´ir por sacas d´adubo a Dues Eigreijas. Era un adubo an puolo i era fraquito. Apuis ampecemos a quedar cun un nitrato, an grano, al Fanha i ls panes stában mui buonos. El benie a bendé-lo a las poboaçones. L pan que l tenie conhecie-se lhougo. Quedaba fuorte i mais berde scuro. Dizes anton que ls nitratos dan cabo de las tierras. Mata-le ls ourganismos bibos que ándan ambaixo de la tierra a streformá-la para ser mais buona, cousa a las bezes tan pequerruchicas que nien se béien. Até balhores. Ye berdade que apuis yá nada se daba sien nitrato… Seca mais la tierra, si senhor! Tenes tu rezon. L que fai bien ye la broça podre i l stierco. L home só straga la natureza dizes tu bien. Assi eilha stá! Que mal stamos!...
PUB • CONTINUE A LER A SEGUIR
Mas anton, nesse tiempo ampeçou a ser assi i ampeçou a abonar muito mais. Rendie muito mais por alqueire sumiado. Se you fago cumo Marisé, tenie melhor pan, dezie Rodrigo. Las dues tierras stában d´adil, apuis de bien fabricadas stában purparadas para trigueiras, mas you inda le botei un poucochico i conheciu-se bien. Mas nun se podie botar muito. Tenes rezon: bien you bi que la tierra se stragaba. Quedaba tan sgraniçada que parecie que nunca mais haberie de dar fruto. Si, cun stierco era outra lhouça! Sien nitrato nien stierco abonaba pouco i la giente percisaba de colher para bender algun.
Mas quien tenie stierco pa las tierras de pan? Só pa las huortas, las lhatas i las cortinas an pie de casa, para fazer por huorta, tamien por melones, bóbidas, milhos, garbanços, chícharos, batatas i todo l mais. Só quien tenie ganado ye que podie stercar las tierras porque ponie alhá l chequeiro adonde drumien de nuite i alhá cagában i mejában. Ls pastores íban mudando de sítio las canhiças de l chequeiro, até star la tierra toda tomada de caganetas i meijos. Esses si. I quieres que te diga? Nien darie para correr las tierras todas, que ls ganados éran pequeinhos. Un ganado de uitenta ou cien cabeças yá era, naquel tiempo, un ganado buono.
Habie uns cinco i andaba todo arado. Ten Agustinho agora tantas ou mais q´eilhes tenien.
PUB • CONTINUE A LER A SEGUIR
Colhíemos uns quatrocientes ou quenhientos alqueires de pan trigo. A las bezes bien mais, cunsante l anho. Apuis pai Abelino cun las benças de ferreiro inda trazie muito pan para casa, de Zenízio i muito mais abezaba de las benças de la Speciosa.
Era un burrico! Un cholo! S´habie de justar a trigo, justaba a centeno! A mi até me quemie, de trincada, mas nun se le podie dezir nadica, nun bés!? You bien l querie abrir ls uolhos, mas quei, nun se podie dezir nada…
Quando era no Berano poníemos-mos mui fracos. You parecie ua formiga d´alas. Mai Ana nien tanto. Eilha tamien quemie mais bien que you. Eilha si quemie bien, até yá de belhica. Nien quiero que se me lembre. Apuis que nun era senhora de poder quemer ls quemeres de ls outros, que me arrepassaba cun ls delores. Fazies-me tu un caldico só cun un filico d´azeite. I toca a andar todo l die naquel degredo. Na Speciosa nun percisábamos de mos alhebantar mui de nuite, que era todo acerca. Habie pobos que drumien na segada. You drumi alhá ua beç. Mas quien era capaç d´apanhar cama no cuorpo, a drumir no suco, mesmo cun uas gabielhas de pan? Siempre fui ua zgraçada de la queluna. Tou pai tamien: anda que tenes bien a quien te salir para ampeçar tan nuoba a sufrir deilha! La segada era un degredo. Aquilo nien para cundanados.
El gastaba muito cun l bui. Só le dában prejuízo. Se se le botasse ua lapada, la lapada paraba anriba de l lhombo, de tan gordos i anchos. Chenicos de streilhas na çamarra. I cun las bacas tamien, que las traziemos siempre mui gordas. Si habie muitos cun eilhas gordas. Las baixas melhores éran pa las sustentar. Mas eilhas merecien, caralcho! Criában i fazien-mos l lhabrantiu todo.
Agora las bacas ándan fraquitas. Se le dá ua rebuada d´aire, lhieba-las. Agora até dá duolo. Bá, gordas ou fracas, l subecídio pinga la mesma!
Ten cuntinuaçon...
Por Adelaide Monteiro – Monólogos de Solidon
PUB • CONTINUE A LER A SEGUIR







-1200x675.webp)




