class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-167105 node-type-noticia">

            

Ratico sien nome

Ter, 09/10/2007 - 11:06


An dies d’Eimbierno quien nun gusta de se calcer? Mesmo sendo un ratico de l campo, afeito a bibir a la chuiba, al sol, al friu i a la calma.

Aquel ratico era çcoincido de todo l mundo, l sou retrato nunca habie salido an jornales, an capas de lhibros nien la sue figura habie sido zenhada por naide. Nunca naide habie chegado al pie dando-le un agabon ou un quinau.
Mi probe, sien nome, bibie nun buraquito sien puorta, sien cama, lhieba ua bida andando porqui i por alhá, robendo uas fruticas i berduras. Solo tenie que star siempre d’atalaia nun fusse l duonho de l huorto agarrá-lo çprebenido. Mas que s’iba a fazer, l redadeiro berano habie-se passado menos mal, calma nun tubo porque las regas pulas tardicas de l huorto, fazírun cun que l rechino atamasse. Que mais querie un ratico sien nome?
Mas quando chegórun ls purmeiros frius ye que la cousa quedou pior: Drumie las nuites batendo l diente, anroscado cumo un nobielho para que l nariç nun ancarambinasse. Pul die andarilhaba. Nua dessas buoltas que el daba percurando algue cousa para rober, dou-se de cuonta dua puorta abierta nas traseiras de la casa. Sien naide por pierto assomou-se, bendo que staba todo scampado i cheirou-le muito a quemido. Aquel oulor botou-le ua gana de comer que nun se cuntubo. Antrou i quedou pasmado cun tanta cousa buona a la mano. Atirou-se a la malga de l perro que staba chena de roscos, que nin gato a carapau. Comiu, comiu anté yá nun poder mais. Ampachado, dou dous arrotes i drumiu-se.
Soutro die tornou a comer, pus l perro tamien debie star de biaige culs amos. L ratico sien nome, ende lhebaba la sue bida todo l die, i achou melhor fazer porqui tamien la sue cama. Fui-se a l’anxerga de l perro, a un farrapo de l puolo i a un mandil bielho, cortou uns cachicos, de todo fizo la cama bien calentica. Anté lhebaba uas galhetas pa la cabeceira para saborear antes de adrumecer ne l purmeiro suonho. Assi se passórun dues sumanas que nunca an sue bida hoube outras armanas. Mas, cumo todo na bida, l que ye buono tamien s’acaba. Para mal de sous pecados l duonho tamien habie acabado la biaige.
Fui só la tie botar l nariç drento de casa i boziou para l tiu: Home, cheira-me a rato, i ende stában ls dous de bardeiros na mano rebolbendo todo cumo quien fai ua batida a lhobos.
L ratico sin nome, oubie agora, pula purmeira beç, chamar un munton deilhes: Adonde stá esse bardino, adonde se sconde esse lhadron, esse malandro, esse bandarras?
Querien batizá-lo a fuorça, sien auga benta i muita bardeirada. El amedrancado, solo querie ber ua nesga de camino anté l sou buraquito, i lhougo que l bardeiro le batiu ne l rabo, fizo de l miedo fuorças scamugindo-se pulas squinas de la casa anté al huorto, de adonde nunca debie tener salido.
L ratico sin nome sabie agora que se chamaba, bardino, lhadron, malandro, bandarras! Nunca mais s’iba a squecer daqueilha tarde, nien querie saber mais daquel oulor a quemido caseiro. El anté gustaba de ser begetariano!

Faustino Antão