Ter, 17/07/2007 - 10:29
El éran roscos, bolhos, bolhicos, galhetas, caramelos, choclates, carunhas, queisos, i mais que sei alhá.
Un cierto die, apuis de l lhabrador chegar de la feira, spreitou-lo pula frincha de la puorta i dou-se de cuonta que abrie ua caixa de papelon. Si era bien guapa. Cumo nun la çtinguiu bien, la purmeira eideia que le bieno, fui que debie ser algua comerzanga daqueilhas que deixa un a lhamber ls bigotes i a chorar por mais. Mas qual nun fui l spanto quando dalhá sacou ua rateira para caçar ratos. Borrado de miedo, nun perdiu tiempo i botou-se a abisar to la bicharada. Grunhie cumo corneta de carteiro. “Que l tiu habie mercado ua rateira i la staba armando”.
La pita cacarejando i zgrabatando la tierra, birou-se para el i dixo-le: Esso puode ser un porblema tou, a mi nun m’anquemoda, nun ye cumigo.
L canhono que por ende pacie, campante de la bida, tamien le respundiu: Mas nun hai nada que you puoda fazer! miu bun amigo. Pormeto-te que apuis bou a rezar pula tue alma, serás siempre relhembrado nas mies ouraçones.
La baca, de barriga chena, antre due remuniadelas inda tubo boca pa l sclamar: Ua rateira de ratos!? Mira para mi, por acauso you algua beç tube miedo dua rateira? Pul amor a dius deixa-me an paç.
L probe de l rato, pulas repuostas que tubo de ls sous bezinos, scundiu-se ne l sou buraquito mui triste i zacaçuado de la bida. Naide, mas mesmo naide, quijo fazer causo.
Lhougo naqueilha nuite oubiu un bruído, puso-se outra beç a la spreita i biu que la tie habie ido a la rateira. Neilha habie caído ua queluobra benenosa, quedou agarrada pul rabo, que ne l scuro de la nuite inda tubo fuorças para morder la tie. La tie quedou mala. L lhabrador cuidando que le iba a fazer bien, matou la pita para fazer uns caldicos, a ber se la tie quedaba buona.
Lhougo que ls amigos i bezinos sabírun nuobas, todos benírun a fazer-le ua bejita. L lhabrador matou l canhono para dar de quemer i agradecer las buonas antençones de todo l mundo. La tie nun quedou melhor i morriu-se. L lhabrador, cumo era tradiçon i al antierro habie benido muita giente, matou la baca pa le dar de comer a todos ls que nessa hora de tamanha tristeza eili stában.
Al fin, aqueilha rateira, nun era solo porblema de l rato. Assi acuntece muita beç, l porblema de ls outros tamien ye nuosso.
Faustino Anton



