class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-166474 node-type-noticia">

            

Cuntinar a acraditar

Ter, 26/06/2007 - 10:32


Era un tiempo dua cierta paç. La tamperatura era buona, ls dies nien eran grandes nien pequeinhos. Frederico staba na fuorça de la mocidade.

Gustaba de la semanteira, de la tierra mol, daba gusto meter l arado a la tierra meio húmada, para quedar a curar al sol. Botar ls granos a la tierra, i estes passados um més arrebantáren para deili medráren panes bien grandes, era realmente un berdadeiro milagre. Cada beç que oulhaba pa la tierra lhabrada, fazie-le cunfuson, cumo l último suco ficaba tan debrebe cubierto dua rede aranheiras a relhuzir al sol. L sol ampeçaba a çponer-se, éran horas de acabar por aquel die tanta lhabuta. Ne l camino para casa, un ou outro lhagarto, mais preguiçoso, anfunisgaba-se para l sou buraco.
Frederico hoije nun se santie specialmente mui sastifeito, habie dous dies que nun bie Deolinda. Andarie tamien eilha nas miesmas lhidas de la semanteira, mas nun se tenien cruzado. Namorában habie algue tiempo, casarien-se pa l anho que ben i anton todo serie defrente, tené-la eili siempre acerquita, era l suonho del. El amaba Deolinda i eilha tamien gustaba del. Éran defrentes. Deolinda tenie un sentido de humor mais fuorte, i a las bezes Frederico ficaba un çcumpuosto çcumpusto cun la delgeireza, pensaba el, cumo Deolinda trataba alguns de ls assuntos que del merecien grande cuidado. Todo bai a dar cierto, i aqueilhas pequeinhas defrenças ban-se a çfraçar culs anhos.
L nascimiento de l purmeiro filho fui ua fiesta. Mas als poucos, aqueilho que ls debie de aprossimar ampeçaba a criar deficuldades. Frederico sonhaba cun ua Deolinda defrente, mais carinosa, mais çponible, mais terna. Eilha era por cierto mais pragmática i pouco dada a aquilho a que chamaba de debaneios. Frederico sentie l sou suonho a ser adiado. Gustaba que, al fin de un die de trabalho, Deolinda benisse a sentar-se al pie del i a dezí-le al oubido palabras apaixonadas, suables i lhargas. Deolinda quedaba-se por pequeinhos monólogos, que parecie que nien éran para Frederico. A la nuite Frederico santie-se stranho, i ficaba baralhado i triste quando Deolinda nun fazie causo del. Nas lhidas de l campo, acupaba muito de l sou pansamiento a saber dun modo para que la relaçon cun Deolinda podisse medrar. Mas lhougo que chegaba a casa todo aquilho que eidealizara se sbarrulhaba delantre de la recusa de Deolinda. Nun desses dies ls dous gritórun i dezírun cousas de raiba guardadas hai muito an siléncio. Bieno l ambufamiento i l fastamiento para siempre.
Deolinda debrebe s’ajuntou a nuobo cumpanheiro, i todo bolbiu al normal. Frederico, inda que stubira apartado i sentido, cuntinaba a gustar de Deolinda. Querie bolber al sou suonho de felcidade, de amar i ser feliç. Ne l campo, bendo las senaras, sentaba-se nua piedra cun ls uolhos perdidos ne l hourizonte, deixando antrar aqueilha profuson de sensaçones camposinas, que streportában tanta bida, dando-le ánimo para acraditar.
Válter Deusdado