class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-166861 node-type-noticia">

            

Cumo ruoca sien fuso

Ter, 04/09/2007 - 11:02


Un home nun puode ser cumo un bicho, ten percison de falar, cumbersar, zabafar, cumbibir, de star lhigado a alguien pula bida afuora. Era l que tiu Luciano, tamien coincido por tiu Fuseiro, nun fazie i quantas bezes sentie bien falta. Home trompudo i calhado, ancerraba-se nua curralada fechada por uas portaladas a fazer ruocas i fusos. Scundie-se, nun fusse alguien ou algun bezino assomá-se i çcubri-le ls segredos de sue arte. Ciego na scuridon de la abareza anté nas falas, pus quando las pessonas falában cun el forraba nas palabras. Bibie ancerrado, apartado i calhado, nun daba nin recebie reparos de naide an bien ou de mal, de sue bida nun dezie nada. Quando íba a las feiras a bender las roquitas i ls fusos, scapaba-se pula madrugada a cubierto de la nuite, bolbie d'a cabalho ne l mulo por caminos que l zbiássen de las bistas de l pobo.

Mas cumo quaije todo an la bida, hai siempre ua beç. Tamien Luciano la tubo. I desta beç staba anrascado, nun era capaç de se zambaraçar, tenie que acupar-se d'alguien, percisaba d'ajuda. Lhebou ua manhana a trates al mulo, i nien a bien nien a mal, nun lo adomou. Zistiu, dou-se por bencido, anchapuçado an lhámurios sin saber l que se passaba: Mira l miu azar, la mie zgrácia, cun esta ye que you nun speraba; La mula rúcia quedou manca, la sementeira a meio, i nun atino cul mulo; Diacho de l mulo, metiu-me an baranhas. Tengo que mandar recado a miu cunhado Dalfin, la sementeirica nun puode quedar por acabar.
Desta beç si tenie que s'abrir, falar i cuntar al cunhado, mesmo contra sou feitiu. Mandou-le recado pula tie a Dalfin, que s'apruntasse a ber un mulo. Este pariente, era sabedor i c’un uolho pa l negócio de bacas, bitelos i bezerras, ua béstia nas manos del tamien nun quedaba por abaluar i nun serie çfícele d'eisaminar.
Lhougo que recebiu l recado, Dalfin apruntou-se a dar un salto até las loijas de las béstias de Luciano.Dalfin achegou-se a el dezindo-le:
- La cousa nun debe ser buona. Bibes ua bida ancasulhado cumo bicho, acupas-te agora de mi!
Luciano respundiu-le:
- Ye l mulo nuobo, que troquei pula mula bielha, mancaba muito, metiu-me miedo que nun fusse capaç de m'acabar la sementeira. Hoije pula manhana amparelhei-lo cul que tengo i fui-me a arar la lhata de ls Dobisgos. Lhebei l tiempo todo para dar ua sucada, quando l outro bai pul suco stá todo bien, quando l que merquei ten que s'afazer a la torna nun hai quien lo lhiebe. Maldito mulo, sfarrapei-me que nien un mouro, sudei que nin un pito, i tube que deixar de teimar.
Dalfin dixo-le:
- Anton saca-lo de la loija que acá fuora siempre se ten mais clareio.
Mirou-lo, dou-le uas palmadas nas spaldas, passou-le la mano pul lhombo, pula crinas, agarrou-lo pula cabeçada, eisaminou-le las oureilhas i ua miradela dun lhado i doutro de la cabeça. Abonou Dalfin:
- Pus ténes eiqui un bun macho, ancho de spaldas, bien ferrado, cun pelo lhustroso, mansote, xota bien las moscas cul rabo, xordo nun ye i stá bien aquemodado. Mas ye ciego dun uolho, solo bei dun lhado, cumo queries que bisse la torna? Tamien me dezis-te que te lo dórun an troca de la mula bielha i manca. Pus sós bien burro! Anton tu achabas que l feireiro dalhá de baixo, te daba un mulo manso, gordo, scurreito por ua mula bielha i manca que nun te serbie i yá nun queries!? Ye bien pregada, para que nun quergas ser mancamulas i bengas a acupar-te de mi nestas cousas. Sós un bun artesano, angenhoso de fusos, mas percisas de ls outros. You bou-te a ancuntrar quien te lo querga, mas lhieba-lo cumo ciego, mientres ampareilhas c'un de ls mius i çpachas la sementeira, que la mie stá quaijeque bencida.
Para quei ua ruoca sin fuso, ua bida sin partelhar?

Faustino Antão