Ter, 06/11/2007 - 10:26
Daprende-se cun quien lhieba anhos a filo fazendo-la i acarinada por giraçones i giraçones de mais antigos. Nada habendo scrito an cadernicos i nien las cepas tenendo l belhete d’eidentidade, bota-se uso de la spréncia i coincimiento acembonado.
Miu pai tenie esse saber arrecolhido, i cuido, para mauga nuossa, nun passou toda essa ardança de saberes para mi. La culpa nun fui del, you ye que me scapei de bien nuobo d’an pie del, apartei-me de las lhidas de l campo, tornei-me bien cedo un parauta aquemodado.
Teniemos uas binhicas spalhadas pul termo i ua dúzia de balados arrimados na ancuosta de la Barreira, binhedo probe, cumo el amenudas bezes amentaba als bezinos, dan l que bonda para tener ua pinga al quemer, i a las tardes de ls Demingos buer culs amigos un cacharro anquanto se bótan uas lérias subre cubetes i cubas.
Mas tamien era berdade que por séren pequeinhas l amor que tenie por eilhas nun era pouco, amába-las tanto cumo ls ricos amában las sues, i el era daqueilhes que quando s’afeiçonaba a algue nun l fazie als cachos. Antregaba-se de coraçon i alma, i assi l fazie a las binhas.
De l pouco que m’alhembro ye de l muito que me quijo ansinar. Tubo siempre la gana de passar ls segredos, ne l que toca als cuidados i mimos a tener nua poda. Fuorça dessa gana i querer dixo-me algues cousas que sendo quemuns son amportantes. Fazie-lo porque querie ber se un die you daba cuntinaçon i nun deixaba morrer ua cousa que siempre le gustou.
Ua deilhas era que gustar de la binha nun ye solo lhabrá-la, scabá-la, podar las cepas, stercá-las i anxofrá-las. Todo esso fai falta, mas fazer todo sien saber fazer ua buona i anteligente poda ye trabalhar para ber berdegar ls brabos. Ye meio camino andado para ber muita folhaige durante l anho i pouca uba nas bindimas. Saber podar ye saber mantener l eiquelibrio dua buona produçon i mantener al lhargo de muitos anhos ua binha. Quaije se podie dezir que ls segredos stan nas manos de l podador quando anda culas tejeiras.
Podar ua binha ye eisaminar las cepas, antendé-las i studá-las cumo fai l cerjano al sou doliente.
Quando las cepas quédan pochas i smelmadas, hai que las scarolar i struncá-las. Passou l sou tiempo, yá dórun l que tenien a dar, naide mete l podon porque las quier castigar, mas si porque fai falta cuntinar la renuoba deilhas. Nun hai nanhun podador que lo faga de buona gana, mas ten que ser para bien de la bida de la binha. S’assi nun l fazir scuolhe l camino mais cúrtio pa la muorte. Nun hai podador que le guste de quedar dous ou trés anhos sperando para que un bacielho medre quando inda puode tirar muito de las bideiras.
La cepa, apuis de scochada, queda zbalida i çfigurada, mas nun hai cumo poner ua pouca de tierra alredor i bai arribar cun fuorça, para cunsolo de l podador. Bien se puode dezir que l segredo de la fuorça dua binha stá ne l amor que se ten por eilha, renobar sin bolcos nin fridas. Ls podadores saben-lo bien, que a podar cun amor cuolhe-se la sangre de l Senhor.
Faustino Antão


