Ter, 30/10/2007 - 12:10
- Sabes ua cousa Berta, miu pai bai a cumprar um trator para you lhabrar las tierras.
- Esso ye buono, poupa muito trabalho.
- Çpuis dou-te ua boleia.
- Á!, esso ye se you quejir.
Rogério ficou un cachico burmeilho, habie ido mais loinge de l que julgaba. Berta biu lhougo l ambaraço, i acrecentou.
- Talbeç you aceite, essa boleia.
L baile, esse ye que cuntinou até bien tarde. Na fin, cumo siempre, çpedírun-se cumo buonos amigos i feturos namorados.
Chegou l trator i Rogério nun bie outra cousa que nun fusse aqueilha mánica, que le oubedecie i que tenie tanta fuorça. Lhabraba por die aquilho que ua junta de buis lhabrarie an un més. Tamien eiqui habie algun eisagero, mas era própio de l´eidade. Cun Berta las cousas nun pudien ir melhor, de buonos amigos habien passado a namorados habie poucos meses. Agora si, que era solo sperar que l tiempo passasse, para se casáren. Çpuis alhá benerie eilha cun l almuorço pa la arada, i eili juntos almuçarien i serien felizes.
Un die inda bien cedo, cun la lhuç de l’alba, Rogério i l sou trator ban a camino dua tierra para ser lhabrada. L camino ye streito i cheno de remissacos, i de quando an beç aparecie un barranco que las últimas chubadas habien agrabado. Sin se dar de cuonta, nun barranco mais fondo, l tractor rebira-se, ampina-se i Rogério ye atirado al chano ambolbido cun aquel monte de fierro. Grita de delores, sforça-se i nun ye capaç de salir daqueilha posiçon. Sinte que bai a çfalhecer, i solo porque ye baliente rejiste a tantos stragos.Las piernas nun stan buonas i cun un de ls braços nun puode cuntar. Quien passa por eili pa l ajudar? Rogério tenta cuntrolar l’ansiedade. Nun se lhembra de quanto tiempo eili stubo. Spertou ne l spital ne l die alantre.
Als poucos fui sabendo de l sou stado. Staba eili eimoblizado, mas agora sin delores. Quijo chorar i nun pudo, sentie-se atrelundado. Habien-le pormetido que eirie a ficar buono, mas cun tantos uossos scachados i lhougo ls de la bacie, de algun defeito naide l lhibrarie.
La fiesta de Nuossa Senhora de ls Remédios yá benie bien acerca. Berta habie sido de las purmeiras besitas. Mas el staba dormiente i de pouco se lhembraba. Astanho, para el nun haberie fiesta. Nun beilarie. Ficarie pali squecido. L die fui de ls mais lhargos, i solo la besita de Berta l arrincou ua pequeinha risa.
La recuperaçon fui mui debagarosa. Ua de las piernas habie ficado tuorta. L andar era de bielho, meio als ancuntrones. Todos dezien que cun tiempo eirie al lhugar i ficarie eigual al que era. Durante muitas nuites Rogério drumie-se i sonhaba que todo nun passaba dun suonho malo. Na manhana adelantre, oulhaba para el i reboltaba-se. Até le parecie que l antresse de Berta sfriara.
- Mai!..., pensas que Berta yá nun se quier casar cumigo?
- Nó filho!, claro que quier.
Maria das Dores, cumo mai, scundiu naquel momento al filho aquilho que eilha pansaba. Cumo la bida ye por vezes cruel. El ye fuorte i há-de arranjar coraige i antresse por outra rapaza, pansou eilha. Mas Rogério, miesmo sin querer ber, santie l fastamiento de Berta. Eilha zbiaba-se i nun habie outro remédio senó aceitar cun delor, tanta crueldade. Si, el era çfrente, andaba mal, mancaba cumo un bielho, nun tenie la alblidade de outros tiempos i nun beilaba cumo antigamente.
Outra beç la fiesta de Nuossa Senhora de ls Remédios benie acerca, mas desta beç era-lhe andefrente. Berta beilaba cul Fernando i nin arreparaba nel.
Válter Deusdado


