class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-167062 node-type-noticia">

            

La fraga maldita

Ter, 02/10/2007 - 10:49


Amedrancaba quando nos arrimábamos a eilha. Aqueilha fraga de muitas caras i outras tantas lhiendas, demudaba de feiçon i anté de humor. Quando era abistaba pul lhado de l Barrocal, tenie ua forma de giente, oustera, de quetobielhos alhebantados, cumo que a adominar todo al redror. Mas, quando agarrábamos l camino de l Gramício, eiqui oustentaba la cara dun bui cumo a ferir l hourizonte. Nun era faroç, pul contrairo, assumie ua spresson de miedo, cun la cabeça curbada, cumo se tubisse sido bancido nua "achega".

Medonha, era quando se oulhaba de l lhado de la Cortiçada. Naquel anfilamiento, entre dous bielhos carbalhos centenairos, era bien besible la figura de l carrasco i de l anforcado. Ne ls dies de eimbernie chegában anté eili ls gritos de l cundanado. Nesses dies, naide se debie arrimar an pie. Fura eili anforcado un home einocente. L´aldé, serie siempre culpada por tan grande crime.
Rodrigo, home pesado, ya loinge de ls quarenta anhos, habie jurado a el mesmo que un die besitarie la fraga maldita. Iba a ser hoije. L tiempo staba caliente. L biento ye que era peligroso, dezie-se que chupaba las pessonas para la racha de la peinha i eili ficában presas.
Rodrigo ampeçou la chubida de l monte. Quijo tener la certeza de que naide l bie. Botou las bistas al redror de l hourizonte, i nin bibalma se bie puli. Lhebantaba-se un airico, que refrescaba al modo que iba chubindo la lhadeira. Ua nubre tapou l sol, mas serie ua cousa brebe, pansou el. Pul contrairo, aqueilha nubre ampeçou-se a alhargar i l sol habie perdido aqueilha lhuita. Malo!, pensou Rodrigo, será que inda bai a chober? Tornou a mirar pa l cielo, i ya nun tube dúbedas. Las purmeiras pingas, lhargas i pesadas, ferírun-le la cara.
I agora? Tornar al para trás? Era tarde demais. Gordas pingas smagában-se cun fuorte rugido sobre aquel lajedo. La fraga staba eili bien acerca i poderie dar-le abrigo.
Bai,... nun bai, Rodrigo arfou i decidiu-se pul rochedo.
Agora si, aqueilha pantasma tenie bida. Silbaba l biento, nun bai i ben misturado cun la auga. Abrigou-se Rodrigo de l lhado cuntrairo al biento, curbou-se i quedou a la scuita. Nun éran gritos que se oubien, mas si lamientos. Un truono forte fizo caier Rodrigo, quedando amonadico. Ah! ye truboada, respirou alebiado.
Nuobo risco de lhuç grande ne l cielo purparou Rodrigo para nuobo truono.
Fui rápida la troboada, i cun eilha zaparciu tamien la nubre, i l sol tornou al sou lhugar. Rodrigo mirou bien todo al redror de la fraga, lhebantou ls oulhos i ampressionou-se cula grandura. Saliu deili, i quaije corriu monte abaixo. Parou para oulhar al para trás i biu fumo a salir d´alhá. L coraçon tubo un baque. Maldiçon ter ido a la fraga. Mas,... mas, nun se bien lhamaredas. Tonto!... Rodrigo. Ye solo l´augua de la chuiba a eibapurar-se cun aquel sol radioso.

Válter Deusdado