Ter, 18/09/2007 - 11:23
18
Mas la diusa de Chipre, que ourdenada
Era, para fabor de ls Lusitanos,
De l Padre Eiterno, i por bun génio dada,
Que siempre ls guia yá hai lhargos anhos,
La g1ória por trabalhos alcançada,
Sastisfaçon de bien sofridos danhos,
Le andaba purparando, i pertendie
Dá-le ne ls mares tristes, alegrie.
19
Apuis de haber rebuolto ne l sentido
Un rato l lhargo mar que nabegórun,
Ls trabalhos que daquel Dius nacido
Nas Anfiónias Tebas se criórun,
Yá traie de mui loinge decedido,
Para prémio de quanto mal passórun,
Ir-le a saber de gustos, dalgun çcanso,
Ne l Reino de cristal, líquido i manso;
20
Algun çcanso, na fin, cun que podira
Alebiar la fraca houmanidade
De ls nabegantes sous, i le serbira
Al trabalho que acúrtia to l’eidade.
Parece-le rezon que cunta dira
A sou filho, que por sue potestade
Fai ls Diuses abaixar al ruin terreno
I ls houmanos chubir l Cielo sereno.
21
Todo mui bien pensado, anton, tremina
De tener purparada, adonde beio
Las augas alredror, ilha debina,
Tratada de smaltado i berde arreio;
Que muita ten ne l reino que fai squina
De la purmeira cul terreno meio,
Afuora las que ten mui soberanas
Para alhá de las puortas Harculanas.
Traduçon de Fracisco Niebro



