class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-166768 node-type-noticia">

            

Cuonta de la Segada

Ter, 21/08/2007 - 11:08


Quien passasse puli, anté daba duolo d´alma ls panes a pedir que ls segássen. Parecie que stában a fazer ua dénia a quien passaba. Las spigas todas debelgadas, a apuntar pa l chano. L que merecien era ua buona camarada de segadores. Nun tardarie, anté porque onte, habie chegado ua para l tiu Fracisco. Cada beç que pansaba na segada, anté le dolien las cuostas. Fazer parte dua camarada, esso tamien metie proua. L pior era quando las sucadas éran mui lhargas. Parecie que era d´aperpósito que lhabrában assi las tierras. Teniemos que ir i tornarr i solo çpuis, nesta punta, ye que staba Eirene cun la cántara para mos dar auga. Bubimos todos pul mesmo jarrico, i esso nun era malo, assi siempre çcansábamos mais un cachico. Anquanto i nó, you iba mirando pa las manos de Eirene, éran bien finicas i brancas, nun stában chiznadas pul sol. Staba siempre a spera que algua beç oulhasse para mi, ficaba mui aborrido, quando nun le cunsegui ber ls uolhos.

La segada tenie que cuntinar, i yá l cuorpo pedie l çcanso de la séstia. Pegaba-se na jiqueta bielha que serbie para anrodelhar la fouce, i agora para çcansar la cabeça a la selombra dun freixo. Nun stantico se drumie, tal era la canseira. Aqueilha hourica passaba-se nun repente, que se nun fusse l reloijo, a andicar la hora, anté custaba a acraditar cumo fura tan debrebe. Agora l´auga sabie mal, parecie que tenie açucre, i la cabeça inda andaba meio a las buoltas cul suonho. L aire era tan caliente que mais parecie un castigo de Dius. De beç an quando salien dous de la camarada a atar manolhos. Habie quien gustasse mais, mas a mi daba-me cabo de las manos. Spetában-se-me aqueilhas arreganhas ne ls braços i se dolien!... A la tardica, quando l sol spreitaba pa l outro lhado de l Mundo, ende si, benie aquel airico suable, parecie fazer-mos ua festica, agarraba-se nua mano chena d´auga, passaba-se pula cara, i alhá tornábamos nós pa l çcanso, para ne l die adelantre ser todo eigual.
Eirene era solo la cousa buona que acuntecie. Eilha nun daba por nada, mas you segarie sien parar, solo para que un die me pudisse casar cun eilha.
Bolbien al anho adelantre i outro. Cada beç éran menos, las senaras tamien eran menos. Las camaradas de segadores zaparecien, i dában lhugar a las máquinas segadeiras. Perdie-se la música ne ls campos. Passou-se a star solico ne l termo, ls caminos deixórun de tener giente, l’aldé quedou znuda. Hoije quando besito esses lhugares, tengo deficuldade an ls recoincer. Stá todo mui demudado, todo al abandono, squecido, cheno de touças i silbas. Beigas, cerrados i cortinas, que dantes eran tan grandes, anté essas s´ancolhírun. L boqueiro de l cerrado, l carbalho adonde tanta beç stubira, i fazira lhume ambaixo del, yá nun staba alhá. L rigueiro nien auga tenie. Aqueilhes poçacos adonde dantes mos atirábamos para mos banharmos, nun ls ancuntrei. Todo staba çfrente, parado, mudo, solo you cuntinaba eili, çpusto a dar cuntinuidade al que era dantes, mas esso solo yá fazie parte de la mie mimória.

Válter Deusdado