Ter, 27/11/2007 - 10:45
S'era falada nun era por acauso, eilha todo fazie para mercer l trato, q’isto de tener proua i botar-se a fazer las cousas mal nun dura siempre. Ls sous sonidos éran defrentes, éran dun ancanto sin acumparança. Quien, quando eilha botaba ls sous sonidos que se spargien por prainos, ourrietas i outeiros, nun dezie lhougo?, Ye la fraita d'Einácio!
Que pareilha fazien ls dous! l tiu tenie un bulhir de dedos de meter ambeija. Eilha tamien le fazie las buntadicas todas, siempre que el pedie que fusse melhor que la redadeira beç, nun l deixaba quedar mal, sonaba cumo se l pedido fusse feito par'ancantar ls anjos. Que pimpona, queilha era! Anté un die fui percurada por uns tius que porqui andubíun fazendo recuolhas, i assi ls sous sonidos fúran guardados pa la stória de las fraitas dantes. Neste lhugar nun hai muitas cousas que de tal façanha se puodan agabar.
Moraba cul sou amo nua casa mui acerca de l rigueiro que passa pul pobo. Cumo era questume, quedou guardada nun caixon, adonde tamien habie un prato de chicha i ua fogaça. Mas, sin que l amo adebinasse, un die la fraita quedou spuosta al peligro. Acunteciu pul Santo Antonho, ua truniada çpejou tanta auga que ls rigueiros fúrun pequeinhos, houbo ua grande anchena q'arrastrou cousas de todos ls tamanhos, ancubriu caleijas, stradas, caminos, puontes i alcadutos, antrou andrento de casas, loijas i palheiros. L'anchena fui tan grande que las gientes mais bielhas de l'aldé falórun que la sue mimória nun daba cuonta doutr'armana, aparecie-se a un delúbio, a la fin de l mundo.
Tamien la probe fraita quedou sin ajuda, sin quien le botasse ua mano. Fui lhebada pul'auga andrento de l caixon, arrastrada por aqueilha fuorça çtruidora que lhebou todo l que staba ne l sou camino. Sin respeito nin cumpaixon de las cousas bielhas que nun ténen modos de se çfender. La fraita tubo miedo, la sue bida parecie que nun bolberie a ser la miesma, nin la cumpanhie de l prato i la fogaça, nestes momientos d'afliçon, la cunsolaba. Chegou a pensar l pior.
Quijo l çtino que las pessonas de l lhugar que queda mais abaixo beníssen a ancuntrar l caixon, i ende terminasse la termienta. Fui la sue salbaçon. Quando las pessonas de l lhugar de Bilasseco mandórun nobidade pa l lhugar de Zenizio que se çcubrisse de quien era un caixon que tenie andrento ua fraita, un prato, i ua fogaça que eilhes arrecolhírun de las cachoneiras, cumo se dua Arca de Noé se tratasse.
L tiu Einácio bolbiu a tener la faita que la grande anchena le querie lhadronar. La fraita inda bibiu muitos i muitos anhos na cumpanhie de l sou amo.
Faustino Antão


