class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-165860 node-type-noticia">

            

Nuolos apertados

Ter, 27/03/2007 - 12:16


- Ah Jesé l nuosso filho fui cundanado? - Cundanado!? I porquei el habie de ser cundanado? Buona geira! - Adonde queda l Ultramar?

- Adonde queda l Ultramar!? Mas que precuras tan chochas, l que sei you mulhier adonde queda tal tierra! An todo l camino inda nun te calheste un ratico, ua percura torpeça noutra! Se you nun m’aporcato nun atino ne l que quieres saber, nien al que bamos a fazer i ampeço you tamien par ende a treslhoucar.
El nien se daba de cunta que Sabel precuraba todo para ancubrir l’auga que reçumaba ne ls uolhos i la monca de l nariç. La caminada fazie-se cierta i cumpassada. Para quei chegar a l’arada debrebe? Stában sien ánimo. L sou sentido bolaba para outro lhado, cumo se fura traçado pul çtino, aquel mesmo que se habie antrepuosto antre eilhes i l de sou rapaç. Agora íban solos sien el. Nun l tenien i nun sabien adonde quedában las Áfricas.
Íban-se a caras a la lhata de las Guiras. Sien repuostas a tanta precura de Sabel, querien cuntinar a fazer pulas cousas cumo forma d’atamar l baziu que se querie tornar duonho i senhor de ls sous sentidos. Precurar tanta cousa al sou tiu era l modo que la lhigaba i acurtiaba aqueilha eimaginaira lunjura.
Naqueilha lhata, arada i arrastrada, sembrarien las patatas tardiegas cumo lo habien feito anhos a filo. Cul mesmo amor sembrórun aquel filho hai biente anhos datrás. Sabien, pul més i pula lhuna, l die cierto pa las botar a la tierra mas, nun sabien nien adonde nien porquei l sou filho habie sido ambiado i oubrigado a quedar tanto tiempo apartado i fuora de casa.
- Será que fui porque se fizo home? Porque tenie binte anhos, porque sacou las suortes i era purfeito? Ah home, será que quando fur tiempo de las arrincar yá tenemos acá l rapaç?
- You nun sei mulhier, l que se cunta i diç ye que ban por muito tiempo i que nun queda acerca. Nun sou home de muitos antenderes, nun sou home de haber passado de la feira de ls Grazes para baixo. Mas debe ser alhá pa ls lhados de ls Anfiernos, pula nomeada que ten i pula cunsumiçon que mos dá.
Las angúrrias marcadas pul puolo i ls riscos de l choro na cara de Sabel éran cumo un mapa que zenhaba l’alma apertada dua mai que nestes mesmos sucos habie deitado i acunchegado nun xal l filho quando drumie l suonho de ninico. Buolta a buolta i mais buolta la tierra quedaba birada, cumo se todas aqueilhas buoltas de la torna tubíran l perpósito de fazer ua lharga caminada a saber daqueilho que nun le salie de l sentido i que querien tornado. Renacerie l die que dalhá benisse.
- Ah Jesé será que lhougo a la nuite ten un caldico para cenar? Será que quando se fur a drumir ten ua manta para s’acubrir?
Quantas precuras aqueilha mai iba inda a fazer, spierta ou an suonhos i quantas nun quedarien ancerradas ne l coraçon sien que l sou Jesé le podira dar repuostas nin zatar aquel nuolo!?
Faustino Antão