class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-167563 node-type-noticia">

            

Nuite Feliç

Ter, 11/12/2007 - 11:31


1. Naqueilha nuite l cheiro de l quemer i l alberoto yeran más fuortes que nunca. Yá se habie afazido a coincer todo l que comien solo pul cheiro: para la cena, houbo bacalhau cozido cun batatas i tronchos. I inda fritas, que l cheiro de las fritas yera l que le atrelundaba más l santido, a chamá-lo, a puxá-lo para l sobrado, cumo se fura un bruxedo. Apuis l alberoto, que el bien çcunfiaba donde benie: la rapaza más nuoba, yá dous ou trés meses solo a arrastrar ls pies pula casa, cun la barriga ampinada, a modos a trazer uas fogaças alhá drento, preinha cumo un pelhiço an Nobembre, que nisquiera les habie deixado acabar la cena assossegados, nun sfregante, ah mai, ah mai, que you yá nun las aguanto, bénen cada beç más juntas... tengo ls quartos todos anchoquecidos!...

L arrastrar de las cadeiras, las priessas, las ordes zancuntradas: ide por auga caliente...i panhos brancos...mas bien lhabados...zbia-te, strobilho...trazei-la pa l catre...ua sinagoga! I l bielho cun la sue boç fonda i gorda, cumo un juiç faroç a botar ua santença terrible:
- Muito berras pa l que botas! Anda que pa la pregar, cumoquiera nun berreste tanto!... You nun quiero eiqui sterlóquios... Tirai-me-la delantre que you tengo más que fazer. Nun bou you a quedar sien missa de l galho por bias de zorros de naide!
L bielho! L sou einemigo de siempre. Capaç de le sorber la sangre. Coincien-se bien. Zde siempre. L bielho duonho i senhor, i el tamien sien outra casa a que chamar sue. Uas sapas de muorte, ua nubrada de nuite i de die, sien nisquiera un cachico scampado. El a lhuitar pula bida, i l bielho a lhuitar pul senhoriu i por nun ber la sue buntade trocida.
Spreitou. Bazie. Todo mundo habie zaparcido. Silenço, punteado pul gemidos benidos de l quarto bezino.
La sala! L cacho de l sobrado adonde naide drumie, adonde quemien an dies de fiesta, adonde belában ls muortos.
Antrou, a miedo. Más un bisguito. Naide. L cheiro de las fritas ambudaba-lo i arrastraba-lo cumo polielha par’ua candeia.
Nun rejistiu. Yá solo se biu zampado an la trabiessa de las fritas, a morder, a angulhir, a rober, a sfarelar, a sforfalhar. Anté se fartar! Squeciu-se-le l tiempo i l sítio.
Nuite feliç!

2. Anté que l rugido de l postigo l spertou l santido.
Saltou de la mesa i botou-se a fugir. Acaçou inda más un cachico de frita que se habie caído ne l chano. Quaije nien iba arreparando, cun las priessas. Para manhana a la purmanhana.
Tau!
Un delor. Fuorte, ne ls quadriles. Acaçado, prandido, sien squiera se poder arrastrar.
La rateira! L bielho si le habie perdido l amor a las cinco crouas i siempre la habie mercado, yá quantá que andaba a amantar neilha. Agora yá sabie cumo yera. I bien salgado, l précio de la nobidade!
L bielho antrou i arrumou-se a el, alto i seco, cumo un campanairo. Solo se le bien las dues frinchas de ls uolhos, i ls dientes amarielhos pula raleira que la risa de caçuada le ponie ne ls beiços arreganhados.
La raiba, la guerra de ua bida íban a chegar a la fin. La cisca que antraba pulas frinchas de l sobrado peç que habie arrefecido i yá nisquiera santie l delor.
L bielho alhebantou un pie, i el solo biu las brochas de la bota cardada.
Cerrou ls uolhos. L cheiro de las fritas inda le anchoquecie ls narizes i passou-le pul santido, cumo un relhistro, l’eimaige de las prumicas i de ls manhucicos de lhana de la sue camica.
Nuite feliç!...

3. Fui solo un segundo, de eiternidade... spartiçada cun ls berros de un nino acabado de nacer, que assegurórun l pie ne l aire.
Temé, l filho de l bielho, to las cenas de Cunsoada cunta que naqueilha nuite, parado a la puorta de la sala a saber de más panhos lhabados pa la armana, inda biu a sou pai a fazé-le ua festica ne l lhombo al ratico, antes de zarmar la rateira pa l deixar scapar, anquanto marmuraba, culs uolhos rasos i peç que meio delareado: bieno al mundo para perdonar... purmeiro nieto... suorte tubiste....apuis manhana...
Naide se finta an Temé. El, l rapaç, tamien, dou-le para anteimar que l choro que anton se oubiu nun fui sou sobrino, diç que peç que benie de l canto de l sobrado adonde habien armado l presépio uns dies antes.

Alfredo Cameirão