Ter, 11/12/2007 - 11:31
L arrastrar de las cadeiras, las priessas, las ordes zancuntradas: ide por auga caliente...i panhos brancos...mas bien lhabados...zbia-te, strobilho...trazei-la pa l catre...ua sinagoga! I l bielho cun la sue boç fonda i gorda, cumo un juiç faroç a botar ua santença terrible:
- Muito berras pa l que botas! Anda que pa la pregar, cumoquiera nun berreste tanto!... You nun quiero eiqui sterlóquios... Tirai-me-la delantre que you tengo más que fazer. Nun bou you a quedar sien missa de l galho por bias de zorros de naide!
L bielho! L sou einemigo de siempre. Capaç de le sorber la sangre. Coincien-se bien. Zde siempre. L bielho duonho i senhor, i el tamien sien outra casa a que chamar sue. Uas sapas de muorte, ua nubrada de nuite i de die, sien nisquiera un cachico scampado. El a lhuitar pula bida, i l bielho a lhuitar pul senhoriu i por nun ber la sue buntade trocida.
Spreitou. Bazie. Todo mundo habie zaparcido. Silenço, punteado pul gemidos benidos de l quarto bezino.
La sala! L cacho de l sobrado adonde naide drumie, adonde quemien an dies de fiesta, adonde belában ls muortos.
Antrou, a miedo. Más un bisguito. Naide. L cheiro de las fritas ambudaba-lo i arrastraba-lo cumo polielha par’ua candeia.
Nun rejistiu. Yá solo se biu zampado an la trabiessa de las fritas, a morder, a angulhir, a rober, a sfarelar, a sforfalhar. Anté se fartar! Squeciu-se-le l tiempo i l sítio.
Nuite feliç!
2. Anté que l rugido de l postigo l spertou l santido.
Saltou de la mesa i botou-se a fugir. Acaçou inda más un cachico de frita que se habie caído ne l chano. Quaije nien iba arreparando, cun las priessas. Para manhana a la purmanhana.
Tau!
Un delor. Fuorte, ne ls quadriles. Acaçado, prandido, sien squiera se poder arrastrar.
La rateira! L bielho si le habie perdido l amor a las cinco crouas i siempre la habie mercado, yá quantá que andaba a amantar neilha. Agora yá sabie cumo yera. I bien salgado, l précio de la nobidade!
L bielho antrou i arrumou-se a el, alto i seco, cumo un campanairo. Solo se le bien las dues frinchas de ls uolhos, i ls dientes amarielhos pula raleira que la risa de caçuada le ponie ne ls beiços arreganhados.
La raiba, la guerra de ua bida íban a chegar a la fin. La cisca que antraba pulas frinchas de l sobrado peç que habie arrefecido i yá nisquiera santie l delor.
L bielho alhebantou un pie, i el solo biu las brochas de la bota cardada.
Cerrou ls uolhos. L cheiro de las fritas inda le anchoquecie ls narizes i passou-le pul santido, cumo un relhistro, l’eimaige de las prumicas i de ls manhucicos de lhana de la sue camica.
Nuite feliç!...
3. Fui solo un segundo, de eiternidade... spartiçada cun ls berros de un nino acabado de nacer, que assegurórun l pie ne l aire.
Temé, l filho de l bielho, to las cenas de Cunsoada cunta que naqueilha nuite, parado a la puorta de la sala a saber de más panhos lhabados pa la armana, inda biu a sou pai a fazé-le ua festica ne l lhombo al ratico, antes de zarmar la rateira pa l deixar scapar, anquanto marmuraba, culs uolhos rasos i peç que meio delareado: bieno al mundo para perdonar... purmeiro nieto... suorte tubiste....apuis manhana...
Naide se finta an Temé. El, l rapaç, tamien, dou-le para anteimar que l choro que anton se oubiu nun fui sou sobrino, diç que peç que benie de l canto de l sobrado adonde habien armado l presépio uns dies antes.
Alfredo Cameirão


