Ter, 29/01/2008 - 11:43
Miu armano mais bielho, que fui cumo outro pai, porque m’aturou i carregou al chinchin bezes sien cunta, fizo la tropa an Mafra: cabalharie d’anstruçon i un anho de serbentie. Apuis de serbir este patron quedou outro home, ne l pensar i ne l ser. Medrou pa la bida, i inda hai quien diga que la tropa nun fai bien, un baliu mais que biente que tenie ne l lhombo. Fui ne l anho de 61, eili bien arrimado al ampeço de la guerra de l Oltramar, mas scapou-se a tiempo. Un die çpediu-se de la caserna, abriu la puorta de casa de pai i a soutordie ampeçou a trabalhar nua presa alhá nas muntanhas d’Oubiedo. Algun tiempo apuis, a cubierto de la nuite, bieno-se a ber la família. Falou a miu pai:
- Se l garoto quejir, yá que l carreguei de pequeinho tamien l lhiebo, agora que ten dezasseis anhos!
Bai que nun bai, sacou duos ou trés assopros bien d’alhá de l fondo de ls pulmones, ajuntou muitos marmúrios i abanadeiros de cabeça, mas cula boç atafanhada, respundiu-le:
- Se fur pa l bien del, que se baia.
Nessa tarde caliente de fin de berano, mai botou uas códias i pouco mais nua cerrona, i alhá bamos a monte, antes que fusse tarde, apartados un de l outro adonde l termo era mais scampado i a la par ne ls outibales i ourrietas. Ne l cuorpo, bestie dues camisas, dues calças i ua jaleca, la cerrona atada ne l arrocho botado al ombro, pus era perciso deixar antender que éramos pastores ou buieiros, nunca scapados. Era perciso, dezie-me el, passar la raia al caier de la nuite, a horas de cena, ls fiscales tamien cómen. Que outras manhas tenerien eilhes que miu armano inda nun sabie!?
Assi mos arrimemos a Mobeiros, yá la nuite habie tomado cunta de todo. Ne l cielo las streilhas alhumbrában l carreiron asselumbrado de xaras, sabien que andában dues almicas fugidas. La sacada, pequeinha i scura dua capielha fui la muossa cabanha dessa nuite abranada.
Era tamien la mie purmeira nuite fuora de casa i an Spanha, cuntaba you cumo maior abintura haber ido de Zenízio a Miranda, i achaba cousa taluda. Nien ls d’acá nien d’alhá mos çcubrírun, la Santa dessa capielha pula cierta jogou a la cabra-ciega culs guardiones de raia, ou quien sabe se la Senhora de la Buona Biaige, de las Candenas, la Senhora de ls Caminos, de la Lhuç, de l Naso ou de la Sason! L que sei, ye que para habermos chegado an bien i dende a la purmanhana agarrar la carreira., fui cula ajuda de miu armano i alguo mais.
Aqueilha nuite birou todo. Para trás quedaba l cheiro de la tierra lhabarada i stercada, de l chamuscado de ls cochinos nas matáncias, de l caldo de botielho que mie mai fazie, de ls serones cul jogo de la rebulhana, la machorra i las fiestas alredror de la fogueira de cepos, de las sopas de la segada, de la munha nas trilhas. L çcubrir que deixaba d’amar a la maneira d’alhá. I que sei you l que mais! Fui l précio de la lhibardade.
Faustino Antão


