Ter, 05/06/2007 - 10:34
57
Nesto trabalha solo; pus sabie
Que adepuis, que lhebasse esta certeza,
Armas i naus i gientes mandarie
Manuel, que l mando ten i grande alteza,
Cun que a sou jugo i Lei sumeterie
De las tierras i mar la redundeza;
Pus el nun era mais que um deligente
Çcubridor de las tierras d’Ouriente.
58
Falar-le al Rei gentiu anton tremina,
Para que cun sou çpacho se tornasse,
Que yá sentie an todo d’la malina
Giente tolher-le quanto deseasse.
L Rei, que de l’ambora falsa i andina
Nun era de spantar se se spantasse,
An sous agouros tanta fé ponendo,
I puls Mouros cuntados eilhi sendo,
59
Este miedo le sfria l baixo peito.
Doutra lhado, la fuorça d’la codícia,
A quien por natureza stá sujeito,
Un deseio eimortal le acende i atiça:
Que bien bei que grandíssemo porbeito
Tenerá, se, an berdade i cun justiça,
L cuntrato fazir, por lhargos anhos,
Que le aperpon l Rei de ls Lusitanos.
60
Subre esto, ne ls cunseilhos que tomaba,
Achaba mui cuntrairos pareceres;
Que naqueilhes cun quien se acunselhaba
L denheiro tenie muitos poderes.
L grande Capitan chamar mandaba,
A quien chegado dixo: – «Se quejires
Falar-me sien dezir mintira algue,
Perdon alcançarás d’la culpa tue.
Traduçon de Fracisco Niebro



