class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-166329 node-type-noticia">

            

LS LUSÍADAS

Ter, 05/06/2007 - 10:34


56 Mas aqueilhes garunhas Catuales Que l Gentílico pobo governában, Lhebados pulas gientes anfernales, L Pertués çpacho inda mais tardában. Mas l Gama nun quier mais desses tales, I todo quanto ls Mouros ourdenában, Que lhevar a sou Rei un sinal cierto De l mundo que deixaba eilhi çcubierto,

57
Nesto trabalha solo; pus sabie
Que adepuis, que lhebasse esta certeza,
Armas i naus i gientes mandarie
Manuel, que l mando ten i grande alteza,
Cun que a sou jugo i Lei sumeterie
De las tierras i mar la redundeza;
Pus el nun era mais que um deligente
Çcubridor de las tierras d’Ouriente.
58
Falar-le al Rei gentiu anton tremina,
Para que cun sou çpacho se tornasse,
Que yá sentie an todo d’la malina
Giente tolher-le quanto deseasse.
L Rei, que de l’ambora falsa i andina
Nun era de spantar se se spantasse,
An sous agouros tanta fé ponendo,
I puls Mouros cuntados eilhi sendo,
59
Este miedo le sfria l baixo peito.
Doutra lhado, la fuorça d’la codícia,
A quien por natureza stá sujeito,
Un deseio eimortal le acende i atiça:
Que bien bei que grandíssemo porbeito
Tenerá, se, an berdade i cun justiça,
L cuntrato fazir, por lhargos anhos,
Que le aperpon l Rei de ls Lusitanos.
60
Subre esto, ne ls cunseilhos que tomaba,
Achaba mui cuntrairos pareceres;
Que naqueilhes cun quien se acunselhaba
L denheiro tenie muitos poderes.
L grande Capitan chamar mandaba,
A quien chegado dixo: – «Se quejires
Falar-me sien dezir mintira algue,
Perdon alcançarás d’la culpa tue.

Traduçon de Fracisco Niebro