Ter, 27/03/2007 - 14:29
11
– «Este l purmeiro Fonso (dixo l Gama),
Que todo Pertual als Mouros toma;
Por quien ne l Stígio lhago jura Fama
De nunca mais lhoubar nanhun de Roma.
Ye este aquel zeloso a quien Dius ama,
Que l einemigo Mouro todo doma,
Para quien de sou Reino abaixa ls muros,
Nada deixando yá para ls feturos.
12
«Se César, se Alexandre Rei, tubírun
Tan pequeinho poder, tan pouca gente,
Contra tanto einemigo cumo ls que éran
Zbaratados eilhi deste eicelente,
Nun cuides que sous nomes se stendírun
Cun glórias eimortales lhargamente;
Mas deixa ls feitos sous einesplicables,
Bei que ls de sous bassalos son notables.
13
«Este que bés mirar, rostro raibado,
Pa l moço que criara mui sentido,
Dezindo que l eisército sparbado
Recuolha, i torne al campo defendido;
Torna l Moço, pul bielho acumpanhado,
Que bincedor l torna de bencido:
Egas Moniç l bielho ten por nome,
Que para eisemplo l bun baçalo l tome.
14
«Mira que bai culs filhos a antregar-se,
La cuorda al cachaço, znudo de seda i panho,
Porque nun quijo l Moço assujeitar-se,
Cumo le pormetira, al Castelhano.
Cun siso i pormessas lhebantar-se
Fizo l cerco, que staba na sue mano.
Mulhier oubriga i filhos a la pena:
Para que al senhor salbe, a el cundena.
15
«Nun fizo l Cónsul tanto que circado
Fui nas Forcas Coudinas, de eignorante,
Quando a passar por baixo fui forçado
De l Samnítico jugo triunfante.
Aqueste, pul sou pobo maltratado,
A el s’antrega solo, mui custante;
Este a el i sous filhos, deste modo,
I a la mulhier, que duol mais do que todo.
Traduçon de Fracisco Niebro


