class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-165641 node-type-noticia">

            

LS LUSÍADAS

Ter, 27/02/2007 - 10:37


Canto VII

77
Alhebanta-se, i l Gama eilhi al pie,
Coelho doutra parte i l Mouritano;
Pon ls uolhos na figura que se bie
Dun bielho branco, cun sou aire mui sano,
De que há de durar l nome até al die
An que ne l mundo houbir l trato houmano:
Bestimienta a la Griega mui bien feita;
Un ramo, cumo seinha, na sue dreita.
78
Tenie na mano un ramo... Mas, á ciego,
You, que me meto, boubo i albolário,
Sien bós, Ninfas de l Teijo e de l Mundego,
Por camino tan duro, lhargo i bário!
Buosso fabor you pido, que nabego
Por alto mar, cun aire tan cuntrairo
Que, se nun m’ajudais, stou mui grimado
Que cedo l barco miu seia alhagado.
79
Mirai que hai tanto tiempo que, cantando
L buosso Teijo i ls buossos Lusitanos,
La Fertuna me trai pelegrinando,
Nuobos trabalhos bendo i nuobos danhos:
Agora l mar, agora spurmentando
Ls peligros Mavórcios einoumanos,
Qual Cánace, a la muorte cundanada,
Nua mano la pruma i noutra spada;
80
Agora, cun probeza aborrecida,
Por albergues alhenos degradado;
Agora, cula sprança yá oupida,
Outra beç mais que nunca derribado;
Agora a las costielhas cula bida,
Çpindurada dun filo tan delgado
Que nun menos milagre fui salbá-se
Que para l Rei Judaico acrecentá-se.
81
I inda mais, Ninfas mies, yá nun bundaba
Que tamanhas misérias me circássen,
Q’inda aqueilhes que you cantando andaba
Tal prémio de mius bersos me tornássen:
A troco de ls çcansos que speraba,
Coronas de lureiro que me hounrássen,
Trabalhos nunca ousados me ambentórun,
Cun que an tan duro stado me botórun.
Traduçon de Fracisco Niebro