Ter, 04/12/2007 - 10:40
68
Ampeçórun a ber nun derrepente,
Por antre berdes galhos, mil quelores,
Quelores que al mirar, mesmo de frente,
Nun éran nin de rosas nin de las flores,
Mas de la lhana fina i seda çfrente,
Que inda oumenta la fuorça de ls amores,
De que se bísten las houmanas rosas,
Fazendo-se por artes mais fermosas.
69
Dá Beloso, spantado, um grande grito:
– «Senhores, caça stranha (dixo) esta!
Se inda dura l Gentiu antigo rito,
Stá cunsagrada a Diusas la floresta.
Mais çcubrimos do que l houmano sprito
Deseou nunca, i bien se manifesta
Que son grandes las cousas i eicelentes
Que l mundo ancubre als homens amprudentes.
70
«Bamos atrás las Diusas pa sentir
Se son pantasmas ou se berdadeiras.»
Nesto, cumo benados a fugir,
Se bótan a correr pulas ribeiras.
Fúgen las Ninfas ban pul meio ls galhos,
Mas, mais manhosas ban do que delgeiras,
Als pouquitos, cun risa i gritos dando,
Se déixan ir puls galgos agarrando.
71
Dua sou pelo l biento le lhebaba,
I doutra las einaugas delicadas;
Aceso, yá l deseio se cebaba
Nas albas carnes, lhougo eilhi mostradas.
Ua de manha cai, i perdonaba,
Cun muostras mais macies do que andinadas,
Que subre eilha tropece i tamien caia
Quien la seguiu pula arenosa praia.
72
Outros, por outro lhado, ban a dar
Culas Diusas yá znudas, que se lhában;
Eilhas ampéçan lhougo a boziar,
Cumo s’assalto fuorte nun sperában;
Uas fazien de cuonta nun se dar
Por bergonha, nó fuorça, i se botában
Znudas pul meio l monte, als uolhos dando
L que a manos de fame ban negando;
Traduçon de Fracisco Niebro


