Ter, 06/11/2007 - 10:26
48
Cuornos de marfil Lhuna ajunta sue
Fuorça, l moço baliente, eicessiba,
Que a Tétis quier ferir mais que a nanhue,
Porque mais que nanhue eilha se l’iba.
Yá nun hai ne l cerron mais seta algue,
Nien por aqueilhes campos Ninfa biba;
I se, feridas, inda ban bibindo,
Será pa que l morrer báian sentindo.
49
Dai lhugar, azuladas i altas óndias,
Que, bedes, Bénus trai yá la malzina,
Mostrando brancas belas i redondas,
Que ban porriba l’auga Netunina.
Pa que tu a tue beç tamien respondas,
Ardiente Amor, a chama femenina,
Ye perciso que faga la bertude
L que Bénus ansina i l nun demude.
50
Yá todo o guapo coro se apareilha
De Nereidas, i a par yá caminaba
An guapos córrios, uso cumo streilha,
Pa l’ilha a que Bénus las guiaba.
La Diusa eilhi fermosa le acunseilha
L que fizo mil bezes, quando amaba;
Eilhas, que ban pul doce amor bencidas,
Stan a sou cunseilho ouferecidas.
51
De las naus l camino alhá seguie
Ne l grande mar pa la sue pátria amada,
Bien deseando anchir-se de auga frie
Pa la grande biaige demorada,
Quando, juntas, com súbita alegrie,
Bista ponírun n’Ilha namorada,
Rumpendo eilhi pul cielo la fermosa
De Menónio la mai, mui deleitosa.
52
De loinge l’Ilha bírun, fresca i guapa,
Que Bénus pulas óndias la lhebaba
(Tamien l aire cun branca bela scapa)
Donde la fuorte armada s’abistaba;
Que, pa que nun passássen, eilhi çtapa
L porto a agarrar, cumo deseaba,
Pa adonde naus nabégan la mexie
L’Acidália, que todo, al fin, podie.
Traduçon de Fracisco Niebro


