class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-168377 node-type-noticia">

            

Las rezas

Ter, 01/04/2008 - 11:38


Los búltios stában ancostados a la parede dal lhado de la strada para ber se l aire friu cume pinganielhos a spetar na cara nun se santie cun tanta fuorça cume naqueilhas quatro almas que fazien cumpanha al cura nas rezas. Al remolino de la brigada de la parede inda se aguantaba mas no meio daquel çcampado antre cruzes i un alcipreste l aire que benie de Spanha anté fazie saltar las unhas de los pies.

Dues de cinco crouas, un eiscudo i más cinco eiscudos naqueilha campa rasa de piedra, trés yerbas i ua cruç de palo nun munton de tierra que era an outra sepultura. Na que tenie algun denheirico al cura rezaba quatro ou cinco Padre Nuossos i dues Abe Maries mas ne l’outra passaba al cura, l home de la cruç, dous de las lhinternas i al rapazico dal caldeiro de l’auga benta cun l’eissope andrento cume se eilhi nien lhembranças houbisse. Anton nun éran todas almas de Dius?! Ah senhor padre Paulo, essa relegion tan antresseira nien cundiç cun la boç de canhonica mansa que se oubie ne l’eigreija.
Era l die de Fieis Defuntos i quando l cura se arrimaba a ua manada de crouas alhá iba la família dal muorto a rezar tamien. La caldeirica de bronze cun l’auga benta – aquel fierro anté scaldaba de tanta friura que botaba - andaba lhado a lhado cul padre: crieleison cristeleison … pater noster … tanta ladainha dessas i la gelada cada beç maior.
I acuntinou la cuonta essa, más croua menos croua, uolho abierto ou cun la tiesta dal padre más u menos angurriada quando miraba pa las monedas ou la falta deilhas, que se arrebanhában pa la cesta adonde yá staba ua buona manada i ua ou dues notas de binte eiscudos que tapában al fondo.
Al friu era tanto i tamanho que íban mirando uns pa los outros mas naide fazie nadica: al cura rezaba, tiu Calachas cun la cruç nun querie dar parte de fraco, al de la cesta bien andaba i los de las lhinternas tenien que aguantar l que tiu Calachas dezisse.
Al chegar a la sepultura de tie Marie – Dius bos pague los carolos que quemi cul buosso rapaç na baranda de trás de la casa a dar pa los cortineiros de l uolmo de la cigunha – quedei tolhidico de todo. El éran dues notas i monedas más de muitas, cun aquel denheiro todo al cura só acabarie de rezar a las meias nuites.
A la purmeira banzidela pousei la caldeireta anriba de la piedra mármole, mirei l alcipreste de riba a baixo, ancarei cun mie armana anrebulhada cume un solano nun xal a la abrigada de la parede branca, aspuis pa la puorta, i cun la mano na bragueta fazendo tançones de mudar augas lhougo eilhi, fui salindo daquel purcatório. Que mal haberie you feito para sufrir cun tanto carambelo? Se fura cousa buona al melhor nun era al sacristán que la garraba.
Mal ancubri dal lhado de fuora, botei dous pinotes i an menos dun ai yá staba nas cortinas dal curral nuobo. Solo eilhi mirei para trás i qual nun fui al miu spanto quando ampeço a ber la gente a antrar na strada i a deixar las rezas para un dia más caliente.
Afinal al sacristan – de por ende uns siete anhos - inda mandaba algua cousa: cume naide querie la frie caldeira de l’auga benta, cun l eissope de palo i pelos de cabalho na punta a faer ua cruç, al padre nun cunseguiu banzir tamanha smola i l pobo agradeciu la corrida dun garoto angaranhido.

Alcides Meirinhos [Cicuiro]

[Nota: este testo ten algues defréncias de scrita an relaçon a la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa. Mas ye assi publicado d’aperpósito, para melhor dar a coicer algues caratelísticas de la fala dua de las tierras mirandesas de la raia, que ben a este jornal pula purmeira beç.]