class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-168263 node-type-noticia">

            

La fuorça de las palabras

Ter, 11/03/2008 - 11:59


Era un home alto i seco. Todos ls dies abaixaba la mesma rue, cun passos debagarosos i cumpassados. Nun oulhaba pa las montras i mantenie l oulhar çtante. Yá muitas bezes l habie ancuntrado eili, i por esso me chamaba agora l’atençon. Pula cierta ya tenerie ls setenta anhos, staba cuncerteza reformado, porque era arrimado a las dieç horas que el passaba puli, quando you me deregie pa l jornal. A las bezes quedaba a mirá-lo anté al bolber de la squina. Nun falaba cun naide, adonde eirie? Un die, que habie ido cedico pal jornal, fui-me a la pastelarie eili acerquita a zanjuar-me, i quien staba alhá tamien, era l home alto i seco. Staba cun outro home un cachico mais nuobo i oubi-lo a dezir:

- You yá pertenço al grupo de ls andefrentes. Ye cumo se stubisse solico.
Apurei l oubido. Çpuis fui la beç de l que staba cun el, dezir:
- Stá bien, casórun-se ls filhos, fúrun-se a bibir para loinge, mas inda teneis la mulhier!
El ficou calhado. Cumo yá habie acabado l café, sali deili, mas iba pansando cumigo, eiqui debe star un bun mutibo de reportaige. Ou you muito m’anganho ou aquel home debe tener ua buona stória pra cuontar. Un die resolbi ir a falar cun el, i fui-me a sperá-lo. Staba cun miedo que el nun me recebisse bien.
- You sou jornalista, fago reportaiges pa l jornal, nun sei se l stou a aborrecer? L home fui mui eiducado.
- Nun sei l que quereis de mi?!
Anton cuntei-le que passaba puli todos ls dies, a aqueilha hora, que yá l habie ancuntrado tantas bezes naqueilha buolta, que isso me habie çpertado la curjidade, i adelantrei tamien la cumbersa de la pastelarie. Bós ficai abuntade, you solo publicarei la reportaige çpuis de bós m’outrizardes.
Screbi assi:
“ Quantas seran las pessonas que stan solas? Solas, porque nun ténen a naide, i solas porque se sínten solas? Las dues rezones atrabéssan l’alma i déixan delor. Hai poucos dies, ancuntrei un home que dezie, «Podisse you tornar al passado, i fazerie todo çfrente». Quaije todos ls dies oubimos cousas assi. L que le haberie passado a aquel home para se santir tan azedo cul persente? Çpuis dua bida de trabalho, al quedar reformado, ye que santiu l que era ambelhecer sin un uombro adonde çcansar, adonde sentisse paç. L que el precuraba era alguien para cumbersar, mas nin esso staba a cunseguir. Porque tenerie que ser assi? Caminaba pula rue i nun falaba cun naide, nin naide le dezie nada. Iba-se cerrando, iba botando paredes a la sue buolta. Oulhaba alredror i nun bie a naide. Querie demudar, mas nun tenie fuorças, sentie que las outras pessonas nun stában bien, mas tamien nun tenien fuorças. Andában todos eili ambulbidos, i nun dában uns puls outros. El dezie, «Sinto-me cumo ua piedra al meio de l camino, stroba, todos le dan un cuntapie pa l lhado, para que baia a aparar a la baleta, para que nun se beia “-.
Eiqui fiç ua paraige. L home anterrumpiu-me i arrematou assi:
- Oulhai!... Screbi l que quejirdes. Para mi ye cumo se tubisse sido you a screbir, sinto-me bien mais lhebe, até respiro melhor. I fui-se ambora.
Pansei para mi, “La fuorça que las palabras tenan”.

Válter Deusdado