class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-165745 node-type-noticia">

            

La cuonta de la dependência

Ter, 13/03/2007 - 16:07


Habie sido na fiesta de ls binte anhos de l’amiga, qu’eilha, assi cumo nun sfergante, tenie trocado ls oulhares cun Ricardo, i lhougo eili cumbinórun que se habien d´ancuntrar mais bezes. I assi acunteciu. Malgarida, al ampercípio, achaba que Ricardo serie un bun amigo i als poucos iba gustando del i, quaije sin se dar de cuonta, ampeçórun a namorar.

Yá habien passado cinco meses quando Ricardo faltou al ancuontro pula purmeira beç. Bundou solo ua palabrica de çculpa de Ricardo para todo se tornar a cumponer. Malgarida yá staba bien agarrada a Ricardo. Nun tardou muito, que Ricardo tornasse a faltar a dous ancontros sin splicaçon. Quando se ancuntrórun, Malgarida agarrou cun fuorça l braço de Ricardo, eisigindo-le todas las splicaçones pa l que houbira acuntecido. Ricardo queixa-se que eilha le stá a ferir l braço, trociu-se todo, mas Malgarida nun l lharga. Las cousas nun ficórun mui claras. Malgarida pula purmeira beç, arreparou ne ls uolhos sin brilho de Ricardo, i este scundiu-los.
Ricardo nun tornou a aparcer als ancontros. Malgarida nun sabe cumo ancuntrá-lo, i só çpuis de muita pregunta als amigos ye que bieno a saber que Ricardo ye drogado. Al ampercípio nin quijo acraditar, mas apuis ampeçou a lhembrá-se de algues cousas i biu que s´ancaixában. Lhougo nessa tarde bai-se pa ls bárrios de la droga a ber se l acha. Nun fui defícele, bundou meté-se por aquel lhabirinto para dar cun Ricardo i outros, cumo que fazendo un carramelo, pali al çprézio. Chegou-se l pie del, chamou-lo pul nome, mas el parecie que nin la bie, i deili nun l cunseguiu traer. Birou-le las cuostas anraibada i, a uns metros de çtância, olhou para al trás i sentiu l cuorpo a tembrar, i tubo que ampeçar a chorar. Por un cachico ficou-se eili, sin saber l que fazer, ir para casa ou bolber atrás pa l pie de Ricardo. Fizo l camino de casa de cabeça baixa.
La mai stranhou, mas yá çcunfiaba que l namoro nun iba bien, i nun fizo preguntas. Na nuite adelantre, Malgarida nun bai a saber de Ricardo, mas sotordie nun aguantou i alhá fui eilha al mesmo sítio, adonde ancuntrou l mesmo cenairo. Ricardo nun era l mesmo. Yá nin querie saber de Malgarida, i esta gustaba del, i agora bie-lo eili perdido a caminar pa l barranco. Antraba an casa i scundie-se lhougo no quarto, deixando la mai sin repuostas. Passados dous dies, la mai alhá cunseguiu tirá-le las purmeiras palabras. Malgarida tenie que falar, porque eilha sola nun aguantaba. Al ampercípio dolien-le las palabras, mas acabou por le cuntar todo a la mai.
- Debes squecé-lo, dixo-le la mai.
Isso yá muita beç eilha habie tantado fazer, mas nun cunseguie. I quaije todas las nuites, Malgarida iba a ancuntrar-se cun Ricardo, inda que, ua buona parte de las bezes, el nun le dezisse nada.
Malgarida, cun muita ansesténcia, cumbince Ricardo a ir-se a tratar. Fizo la cura, i parecie que todo se iba a resolber, mas nó, lhougo tornaba al miesmo, i cada beç cun mais fuorça. Ricardo stá un farrapo, i yá nun s´amporta de nada, anté parece que yá nun ye naide. L cuorpo stá drobado, ls uolhos stan fondos, cumo stubíssen andrento dun poço, las piernas tuortas lhieban un çapato de cada quelor. Malgarida nun ten sprança. Tamien eilha habie perdido ls sentidos i caminaba al lhado de Ricardo sin çtino.
Nua de las nuites, Ricardo nun stá culs outros, dezírun-le que habie perdido las fuorças, i habie quedado a çcançar de l outro lhado. Malgarida, bai a recoincé-lo a la morgue, i a acumpanhá-lo al semitério. Saliu deili i nun quijo falar cun naide. An casa, delantre de l speilho, mira-se i remira-se para çcubrir las angúrrias de l tiempo passado. Yá cinco anhos que nun se miraba al speilho. Ten angúrias an pie de als oulhos i de la boca i acha-se ua bielha. Malgarida sinte l tiempo a scapá-se. Ten que falar cun alguien. Lhembra-se de la sue melhor amiga i telfona-le, para s´ancuntráren. De l outro lhado Luísa, cul rugido de ls filhos al redror deilha arrespundiu-le:
- Beni! Beni i traei ls ninos tamien a almorçar cun nós.

Válter Deusdado