Ter, 29/05/2007 - 10:42
Á, se fusse berdade, tanto denheiro eili anterrado nun pote, ambaixo daquel castanheiro!
Antes de fazer l que fusse, tenie que ir al sítio para ber cun ls sous própios uolhos se habie aparecenças cun l suonho. Habie que aporbeitar l scurcer de l die para nun ser bisto. Mas, por outro lhado, nun podie ser mui tarde para que inda houbisse lhuç bastante para mirar bien l sítio.
L castanheiro era berdadeiramente colossal. Quien l haberie puosto eili? hai quantos anhos? Fazie ambeija aqueilha fuorça que l castanheiro botaba. Todo a la buolta era un cachico defrente de l suonho. Ah!...mas que habie aparecenças isso habie. Buono, hoije nun traíra nada para scabar, mas tamien nun l debie fazer sin se aporcatar.
Deixou l sítio i, anquanto tornaba para casa, nun le salie de la cabeça la possiblidade de benir a tener muito denheiro. Mas tenie que tener cuidado para que ls outros nun se fússen a rir del. Cumo habie de fazer? Pul die nun podie ser, mas pula nuite cumo scabar um buraco sin lhuç para precurar l tesouro?
Alberto quijo mudar de pensamientos para Fátima nada antender. Cumo la mulhier staba a purparar la cena, solo no fin eilha preguntou:
- Á home, l que tenes?, parece que stás a pensar na muorte de la bezerra!?
Alberto, nua mistura de ansiedade i de buntade de saber cumo la mulhier iba a recebir aqueilha rebelaçon, tossiu, sultou la boç i dixo:
- Nun era pa te l dezir, mas cumo assi cumo assi, percisaba de cuntar-te.
- Anton cunta, antressou-se Fátima.
Alberto fizo mais um sfuorço i ampeçou.
- Ye solo un suonho, i assi fui cuntando.
Na fin sperou ua respuota de la mulhier. Cumo tardaba, preguntou.
- Nun dizes nada?
- Fiquei ambaralhada, deixa-me pensar, arrespundiu cun boç baixa, amprestando-le algua afablidade.
- Stá bien, tornaremos a falar disso noutro die, arrespundiu Alberto cumo se l assunto tubisse perdido amportáncia.
Fátima, anquanto daba de comer als coneilhos i botaba grano a las pitas, paraba de beç an quando, para çpuis tornar al que staba a fazers. «Esta ye que ye buona, casada hai quaije binte anhos, cun filhos, i nun coincie l tiu. Alberto a suonhar cun tesouros... I agora, l que fazer? Acraditar, ou achar mod de le sacar essa maluquiçe de la cabeça? Nien ua cousa nien outra. Bou-lo a oubir. Tamien nun benerá mal al mundo por bias desso.»
Alberto cuntinaba ne l sou suonho, i na sue cabeça amanhaba ls pormenores de l achado. A soutordie, cun la pala i un sacho, mal scureciu, Alberto fui-se atrás de l sou suonho. Scabou, scabou, i só parou quando perdiu l fuolgo. Cun cuidadico, acendiu la candeia. Mirou todo mui debrebe i biu que l buraco inda era mui pequeinho. Era natural que l tesouro stubisse mais anterrado. Puso la lhuç baixica i tornou a scabar. Ampeçaba a sentir algun delor ne ls braços i a achar-se redículo. Tornou a mirar outra beç l buraco, agora um cachico maior, mas nun biu nada que le fazisse lhembrar un pote cun monedas. Cortou uns galhos, tapou l buraco i bolbiu-se para casa.
Fátima fizo que staba a drumir, birou-se na cama sin dezir nada. Pula purmanhana la pregunta sprada:
- Anton cumo fui?
- Scabei pouco, nun ancuntrei nada. Mas nun zisti, arrespundiu Alberto.
Fátima achou que inda era cedo para cuntrariar l tiu. Iba a dezir qualquiera cousa, mas calhou-se. Na nuite adelantre, inda la lhuç deixaba ber búltios, yá Alberto se ancaminaba pa l sítio de l grande segredo. Çpuis de grande lhuita cun l picarete i l miedo de la caçuada, Alberto tornou debagar para casa, mas sien antes haber tapado l buraco que l scabara.
La mulhier dou-se de cuonta de l zánimo i, mais ua beç, fizo de cuonta que staba a drumir. Lhougo pula manhana, Alberto dixo-le a la mulhier que iba a squecer l tesouro.
- Ye melhor. Puode nun haber tesouro niun, dixo Fátima, cun la boç cunciliadora.
Mas Alberto nun se squeciu, i tornou muita beç a aquel sítio, mas sin coraije para scabaçones. Ls dies passában nua normalidade coincida. I, feitas las cuontas, ls anhos tornában menos probable que Alberto podisse algun die achar l tesouro sunhado. Nun deimingo, al salir de missa, fui surprendido cun la a notícia de que la nuoba strada iba a oubrigar a arrincar l ancestral castanheiro. Ye ua pena, lhamentaba toda l´aldé, menos Alberto que bie eili ua possiblidade de realizaçon de l sou suonho. L die treminado para arrincar l castanheiro nun arredou pie deili. Purmeiro cortórun toda la rama de l´arbe centenaira. Nas dues purmeiras tentatibas l castanheiro rejistiu. Fui neçairo abrir un balado bien mais fondo. Alberto assistie a todo, cumo heipnotizado. Cun tanta tierra rebuolta, cun máquina tamanha, solo por milagre, l pote cun las monedas de ouro se berie. Até poderie ua ou outra relhuzir ne l meio de tamanha rebuolta.Nun tardou muito que un tapete de alcatron, scuro cumo peç, cubrisse todo, sepultando para siempre aquel tesouro, até que outro suonho l baia a anterrar noutro sítio.
Válter Deusdado



