Ter, 06/03/2007 - 11:03
Arnesto Çopo, naqueilha tarde, chegou-se an pie de Anicas Bileira i zambuxou:
- You bengo a dezir-te que te quiero muito.
- Bó, mas isso yá you l sei!, fui la repuosta deilha i, an riba, inda le dou la risa.
- Nun fagas caçuada de mi, ateimou el. Ye mais qu’isso, quiero-te para mie cumbersada.
Eilha nun se le calhou:
- Pus si sós bien boubico. Anton tu cuidas que you nun l sabie, que hai muito t’antolhabas? Solo querie ber quanto tiempo mais andabas acanhado, se queries que ls outros lo fazíssen por ti ou chegasse a bielha para me l dezires. Se me dou la risa ye porque cuidei que me benies mais ua beç a falar de l tou pion i de las albelidades que fazes cul arco, las bezes que ganhas a la belharda i a la cunca! Pus ten sido la cumbersa que me dás quando me fazes jolda.
Fui assi que Anicas Bileira rebelou la sue zapacéncia a Arnesto Çopo. Zacaçuado, pus habie queloquiado bezes sin cunta, porparado uas falicas mansas, doces, amerosas, amaneiradas, que le salíssen bien pula oucasion. Para ber se batie cierto i se l que iba a dezir salie dreito. Recebie agora ua risada i quedaba a saber que l sou segredo yá habie sido çcubierto por Anicas habie muito. Starie eilha a amesquiná-lo? Nun stubíssen solicos, i quedaba cumo un mono, sien jeito. Culas grácias de San Balentin que nun staba todo perdido. Al menos l acanhamiento, que tanto lo atermentou, yá se habie spantado. I l que oubie nun era malo de todo, que un home quando gusta ten que passar por muitas.
Cumo son las cousas cun mulhieres, el que lhuitou que nien un mouro, acontra todo aquel acanhamiento i miedo! Nien s’alhembraba las bezes que se habie perpuosto a dar esta passada, botar falas cun eilha subre este querer i, siempre sien saber porquei, todo se sbarrulhaba cumo un baranho. Nacie-le algue cumo se fusse un trancalho andrento de l cuorpo que nun habie fuorças deste mundo que lo scochasse. Quando era chegada la hora de dezir l que sentie, las palabras angrolában-se na gorja, era ua gageç anfernal. Las piernas tembrában que nien fróncias, ls pies agarrados al chano cumo cúscaro, la cara burmeilha cumo se tubisse apanhado uas chapadas. Era ua talanqueira de l tamanho dun castielho. A mais, siempre Arnesto habie gustado d’Anicas, nun era d’agora nien ambustice.
Quando andában na scuola ouferecie-se a lhebar-le la piedra, gustaba d’ansiná-la a fazer la caligrafie agarrando la sue mano, agora siempre que la miraba, achaba que era la moça mais guapa. Anté sonhaba que dambos a dous bolában pulas nubres. Mas porquei fui tan custoso? Serie porque nun tenie spréncia destas cousas culas rapazas, ou porque era la purmeira beç i l sou purmeiro namorico? Aqueilha tarde soalheira demudou todo, cumo se fusse un palumbico quando dá l purmeiro buolo de sou niu, assi fizo el.
“Que seia l que Dius quejir”. Fui cun esta deterninaçon que s’arrimou a Anicas Bileira adonde staba fazendo meia i de buieira. Ancerrou un de l maiores termientos que habien tomado cuonta d’Arnesto. Nunca s'iba a squecir, i cuidou que nien eilha.
Agora que el i Anicas Bileira se dantendien i todos ls dies feturában dua bida an quemun, dezie-le:
- Un home quando ye nuobo torna las cousas siempre mais defíceles. Até cuido que pedir namoro a ua rapaza nun custa nada, ye mais fácele que dar ua cincada ne l chino.
Faustino Antão


