Ter, 17/04/2007 - 10:55
«Nun me digas! sós tu! boziou Mistral saltando-me al cachaço; mas que buona eideia tubiste an benir!... Inda porriba hoije, que ye die de fiesta an Maillane. Tenemos la música d’Abinhon, tourada, peciçon, farandulo, bai a ser ua marabilha... Almorçamos, i apuis, ala! bamos-mos a ber las moças a beilar...»
Anquanto me iba falando, dei-me de cuonta dun caderno gordo abierto... Era Calendal, l nuobo poema de Frederic Mistral, que debe de salir alhá pa la fin d’astanho, l die de Natal. Esse poema, Mistral yá trabalha nel passa de siete anhos, i yá arrimado a seis meses que le screbiu l redadeiro berso; assi i todo, inda nun s’astribe a apartar-se del. Bien sabeis, queda siempre ua strofe para lhimar, ua rima cun mais sonido para ambersar.... Anque Mistral scriba an probençal, trabalha ls sous bersos cumo se todo mundo tubira que ls ler na lhéngua i tener an cuonta de ls sous sfuorços de bun oubreiro...
You tenie l caderno de Calendal nas manos, i çfolhaba-lo, cheno de eimoçon...
L que stá ne l poema, mais que todo, ye la Probença – la Probença de l mar, la Probença de las muntanhas –, cula sue stória, las sues questumes, las sues lhiendas, las sues paisaiges, un pobo anteiro hounesto i lhibre que achou l sou grande poeta antes de se morrer... I agora, ancarreirai lhinhas de camboio, fincai postaletes de telégrafo, arrincai la lhéngua probençal de las scuolas! La Probença biberá eiternamente an Mireille i an Calendal.
You habie lhebado l caderno i pedi-le que me lira mais un cachico antes de me drumir...
Anquanto Mistral me dezie ls sous bersos nessa guapa lhengua probençal, lhatina an mais de trés quartas partes, que las reinas falórun datrás i que agora solo ls nuossos zagales anténden, you admiraba este home andrento de mi, i, solo de pensar an cumo el achou la sue lhéngua materna de rastros i l que el le fizo, you manginaba un daqueilhes bielhos palácios de ls príncepes de Baux cumo ls hai acá ne ls Alpilles: sien telhados, sien barandins nas scaleiras, sien bitrales nas jinelas, l trebo de las ougibas scachado, l brason de las puortas comido pul mofo, galhinas a spenhicar ne l pátio percipal, cochinos a arrebolcar-se ambaixo ls finos pedamiegos de las galeries, l burro a pacer na capielha adonde medra la yerba, palombos que bénen a buer a las pilas d’auga benta chenas d’auga de chober, i al fin, pul meio deste muradal, dues ou trés famílias de camposinos que fazírun chorças nas bordas de l bielho palácio.
Apuis, dá-se l causo que un die l filho dun destes camposinos s’apaixona por este grande sbarrulho i queda andinado por l ber assi porfanado; bien debrebe, bota las béstias para fuora de l pátio percipal, i, cun ajudas de las fadas, el solico torna a fazer las scaleiras grandes, pon outra beç forro nas paredes, bitrales nas jinelas, lhebanta las torres, torna a dourar la sala de l trono, i pon de pies l grande palácio doutros tiempos, adonde morórun papas i amperatrizes.
Esse palácio restourado, ye la lhéngua probençal.
Esse filho de camposino, ye Mistral.
Alphonse Daudet, Lettres de Mon Moulin, « le Poète Mistral »(extracto)
Traduçon de Ana Maria Fernandes i Amadeu Ferreira


