Ter, 03/04/2007 - 10:15
Passadas mais dues sumanas, toda l´aldé faç la miesma pregunta, l que le tenerá passado al capador para nun aparecer?
- Parece que hai cousa por ende, dixo la tie Marie Frexes.
- Diga, diga cumadre.
- Anton oubi dezir que l capador matou un home.
- Cumo assi?
- Parece que las cousas fúrun assi. La cochinica que l capador habie capado ne l die atrás, morriu-se. Bai dende, l duonho fui-se a pedir splicaçones al capador, que agora le debie de pagar l prejuízo i bai que torna, i fui anton que l capador ousou la lhanceta i fizo-le un corte bien fondo, que l home nun rejistiu i morriu-se. Dízen que nun l querie matar, mas que l matou, …matou.
- I apuis?, apressiou-se la tie Albira a preguntar.
- Oulhai, fui a parar a la cadena.
- Essa ye buona, i agora quien mos capa ls cochinos?
La nobidade corriu-se debrebe por todo l lhado. Hai que arranjar outro capador, dezien todos. Ls dies passában i amboras de l capador nada. Ajuntórun-se alguns homes para resolber l porblema. Pra aquel anho, habie sido ancuntrada ua suluçon, tenie que se tornar al antigo capador que yá habie deixado la lhanceta. L tiu Antunes alhá tubo que treinar la mano i poner-se, cun pouca gana, a capar ls cochinos.
- Á tiu Antunes, l que mos dezis de la falta de l capador?
Este recebiu la pregunta, sperou algun tiempo, i mais ua beç, tornou a cuntar l que sabie.
- Oulhai assuntos de saias nunca fúrun buona cousa para misturar cul trabalho.
- L que quereis dezir cun isso? Anton nun fui la muorte de l cochino capado que stubo n’ourige de l crime?
- No!... isso ye l que se diç, mas nun ye berdade.
Nesse antretiempo l tiu Antunes yá habie lhabado las manos i purparaba-se pa l’oparaçon.
- Agora calhai-bos para you nun m’anganhar.
Acabada la funçon, lhougo torna la pergunta.
- Bá! ...agora podeis-mos cuntar l assucedido, dixo la tie Albira cun priessa, que yá nun era capaç de sperar mais.
L capador depuis de mais ua buona oparaçon, lhabou outra beç las manos i cuntinou.
- Pus l nuosso home, cumo siempre, bien cedo iba para Salamino, adonde stubira ne l die atrás, para cuntinar l trabalho. Anton nun ye que al meio de l camino, la mula, adonde iba sentado, sentiu-se mal, cai ne l chano, tremie cumo baras berdes i lhebou mais de cinco minutos a lhebantar-se. Ora cun isto l capador bolbiu para casa para tratar de l animal. Quando entra an casa i bei la mulhier na cama cun l Alfredo, nien pensou, mesmo eili tenta capar l home. L corte fui tan fondo que nun rejistiu i morriu-se.
Quando acabou sentiu l siléncio, cumo se las sues palavres se tubíssen perdido i naide las oubira.
- Essa ye buona!... i agora stá preso, dezírun todos al miesmo tiempo.
- I parece que bai a apanhar quinze anhos, porque nun fui un crime pensado, concluiu l bielho capador.
L tribunal cundanou Alcides a catorze anhos de cadena. La mulhier, cun l sucedido, fui-se ambora lhebando l filho de seis anhos.
La família, pula parte del, era pouca. Tenie solo ua armana a bibir loinge. Assi, Alcides nunca tubo bejitas na cadena. La falta de la lhibardade i l star apartado de l mundo sterior fúrun tomando cuonta de Alcides, que als poucos fui aceitando l abandono, l squecimiento. Muita beç sentiu-se un capado, i pensaba nesso muita beç, cumo la bida daba tantas buoltas.
L tiempo habie parado, quando ua manhana sien sol, un guarda de la cadena antregou a Alcides un papel que l outorizaba a salir dous dies. Alcides oubiu de l guarda las splicaçones, agarrou ne l papel i dixo:
- Nun tengo para donde ir! Nien sei andar na rue. Toda la giente quedarie a mirar para mi, i tenie que tornar parqui. Anton nun bal la pena salir.
L guarda ancolhiu ls ombros cumo fazira muita beç, i fui-se.
Acabado l debórcio, por dambos a dous habéren cuncordado, l tribunal antregou-le la casica adonde habien morado, ardada de l pai. Zdende palantre, l tiempo tenie deixado de cuntar.
Alcides cumpriu l redadeiro anho de cadena que le faltaba sien subressaltos. Na sumana que faltaba para salir de la cadena, ende ye que Alcides quedou zassossegado por nun saber para donde ir, nien l quei fazer. Tornar para l´aldé que l bira nacer, pareciu-le que las pessonas nun l eirien a aceitar. Tenie alguns amigos que habie feito aquando andubira por aqueilhas tierras a capar, mas nun sabie se cuntinurien sous amigos, ou mesmo se starien bibos.
(cuntina nun de ls próssimos jornales)
Válter Deusdado


