Ter, 04/03/2008 - 10:31
- You fago de mai i tu fais de pai. You trato de la noussos ninos, barro la casa, fago l almuorço i la cena. Tu aquemodas las bacas, botas-las a pacer pa l cerrado, segas la ferranha i tiras-le l stierco.
Antonho oubiu l’armana i cuncordou. L fai de cuonta ampeçou lhougo eili, nun santalho de piedra, a fazer de mesa. Lucrécia mandou Antonho a buscar auga cun ua lhatica de las sardinas, para fazer l quemer, anquanto Lucrécia fazie de cuonta que segaba l caldo de berças.
Antonho agarrou la lhatica i fui a la fuonte, mas la lhatica zgubiou-se-le de la mano i caiu-se-le n’auga. El sticou la mano pa l’agarrar i cachafun… tamien se caiu andrento de la fuonte.
Cumo el nun aparecie, Lucrécia ampeçou a matutar na sue cachimónia i pensaba pa ls sous botones «El caiu-se na fuonte!…», mas nun tenie coraije para ir alhá a ber, nin chamar por naide. Eili ficou muda, nua grande afliçon, i presa al chano, cumo se deili nun podisse salir.
Apareciu al pie de la fuonte, Angrácria, ua rapazica bezina, de l tiempo de Antonho. Mal apenas l biu na fuonte boziou por Lucrécia dezindo:
- Bai a chamar tou pai que tou armano Antonho, caiu-se na founte!... Tu oubiste?!…Bai chamar tou pai!…
Lucrécia oubiu i nun fui capaç de falar nin salir daquel lhugar. Angrácia, de cinco anhos, biu que Lucrécia nun fazie nada para salbar Antonho i fui lhougo a chamar l pai de ls dous armanos. L tiu Jafelç chafurgou na fuonte, tirou Antonho i salbou-lo por mi pouco. Se nun fusse Angrácia, Antonho habie-se afogado. Lucrécia quedou mui triste por nun tener sido capaç de salbar l’armano.
Alcina Pires


