class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-166328 node-type-noticia">

            

Jarónimo carteiro

Ter, 05/06/2007 - 10:32


You chamo-me Jarónimo i sou carteiro. Toda la bida fui carteiro. Muito passico i poucas crouas. Muito rechino de l sol, muita mielra caçada an riba de la mota. Mas an pagas bi muita cousa cun estes dous que le tierra há de comer. L padre ne l cunfessionairo nun oube más que you ne l miu oufício. Conheço estes pobicos todos de la tierra de Miranda. Las praças i las caleijas, ls chabolos i las casas de buiada. I la giente: ls ricos i ls probes, l nome de batismo i la nomeada; ls que se morrírun i ls que stan bibos, las alegries i ls delores, l’armana que se morriu ou la sobrina que nace l més que ben, l filho que pide denheiro ou l outro que yá fizo casa, este que se çcasou ou aquel que yá ten cumbersada. Las risas i ls choros cun que la bida se biste. I todo partilhado cumigo, cun antrada i dreito a un copo i un muordo an to las casas; l carteiro, de ls poucos que sabe ler.

Sou quaije cumo se fura de to ls pobos, cumbite an to las fiestas, mandiletes para fazer an Miranda de to las casas. You trago l denheiro de l més, you lhiebo las anquemendas. La mie paga ye l’amisade de quien me quier bien.
I las cuontas! Muita cuonta!
Quando ampecei, la cunsemiçon yéran las nomeadas: “Francisco Pexangas, Tortulhas, Pertual” i agora, zanrasca-te, Jarónimo carteiro. Habie que precurar, stá buono de ber.
- l Pexangas bibe alhá pa riba, nun chabolico al pie de l tronco -, i alhá iba la carta dreita al çtino; ou anton, “ Zé Taloxa, stubo an la guerra an Angola, nun ten l dedo gordo de la mano dreita i bibe nua casa branca al pie de l tanque an Tortulhas”, assi mesmo, todo srebido ne l ambelope, yera un çcanso, nun habie que anganhar.
L pior yera quando solo traien l nome de batismo. “ António Manuel Lopes, Tortulhas, Trá-los-Montes”. Ambaixo de l’uolmo de l Minga naide daba rezon cierta, quien será?, quien nun será?, you sien saber para donde me birar, palpita ua tie: - Nun será l Calabaças?-, l Calabaças nun yé-, arrespunde lhougo l regidor, cumo quien dita ua santença, mi dreito, a spechucar ls dientes cun ua stielha, naqueilha sue boç de mando afeita a ser oubida, - l Calabaças chama-se Toninho.
Pus claro!
Alhá bai miu Jarónimo a patear anté casa de tiu Calabaças.
Biúbo, mala sarna, a bibir solo, feitiu squemungado, assi i todo, arrecebiu-me cun buonas palabras,- anton que nobidade hai?- i cun aqueilha sue manha de a cada cachico soltar ua cuçpenhadica – tfff – cumo se stubira a cuçpir tabaco manginairo que le tubira quedado ne ls beiços. Mas abisou lhougo:
- La carta nun ye para mi! – tfff-
- Bó! Antón bós nun bos chamais António Manuel Lopes?
- You chamo – tfff - Mas la carta nun ha de ser para mi. La de la décima ye solo an Maio. Este més yá bieno la de la lhuç i la de l pré.– tfff- Yá nun falta niua…
Mirei pa la carta: Associação de Vitivinicultores da Terra Fria.
- Bós nun teneis bino?
- You tengo. Quieres ua pinga?!... – tfff-
- Nun senhor, oubrigado. Ye que la carta ben por bias de las binhas.
- Anda-te…i anton quei diç?!
- You nun la abri.
- Pus abre-la – tfff - i bei alhá l que quieren.
Abri la carta. Dues fuolhas. Em virtude da recente reorganização do sector…serie melhor ler you purmeiro la carta toda i apuis splicar-le de l que trataba. Ampecei. Un cachico. Un cachico más grande. Tiu Calabaças nun se detubo.
- tfff – Home! You lhougo bi que la carta nun yera para mi. Yá un cacho que stás a mirar pa l papel i nisquera bulhes ls beiços. – tfff - Antendes tu tanto de letras cumo la mie burra de lhagares de azeite. Se quieres ancangar la carta, bai a saber doutro, que you nun quiero dessas cumenéncias.
Colou-me sien peç! I nun houbo almica que le fazisse quedar cun la carta, cun aqueilha me çpachou.
I cun esta bos çpacho you, que hoije nun hai nada para Fuonte Lhadron, mas inda tengo que chegar a la Granja, a lhebar esta carta de l Brasil, ah Florentina, la mie cerbeija paga-te-la un destes, que nun cúiden pori que ye solo scuitar las lhonas de l Jarónimo carteiro i nun achegar la barriga al balcon.

Alfredo Cameirão