class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-166224 node-type-noticia">

            

Inda bien que era slúbia

Ter, 22/05/2007 - 10:36


De pouco serbiu na pila de l’auga benta, ne l anho de 1913, salir cul nome armano i bien puosto cumo ls demais, Albino Manuol. Nun lhebou muito tiempo, passou a ser coincido por Albinico. Mas porquei? Serie porque naciu pequerruchico, mais pequerruchico que un chibico dua paridela tardiega de trés!? Quando se nace probe - porque sue mai dezie que solo tenie ls culeiros que sobrórun de l armano, i tubo de deitá-lo nun scrinho bielho cobierto de cerrubeco -, todo puode açuceder. Albino era muito para el, bota-se-le Albinico nun baia el a quedar amperrunhado, i assi yá bate ua cousa cula outra. Agora para to mundo era Albinico Manuol. L tiempo fui-se passando i el medrou i angordou, nun sei se por bias de las túndias, de l’auga que buie de queixos na fuonte de l Molinico ou de las scapadelas pulas huortas i meloneirales fazendo pula bida i acunchegando la tripa.

Albinico yá nun le quedaba bien, spigadote, zampenado i guicho. Pus nun éran poucas las bezes que le dezien que l melhor que tenie a fazer era parar de medrar, se nun quedarie mais taludo que l armano Massemino. Esse era l moço mais baliende d’alhá. L nome Albinico yá nun daba, solo por caçuada, era moçarron. Bolbiu a ser Albino.
Mas agora Albino Manuol tamien nun podie ser, que nome cierto i dreito nun ye para probe. Ampeçórun-le a chamar Albino Manolon, i assi quedou para siempre. A el tanto se le daba, las trocas i demudas, la nomeada de baliente, de bun jogador a la reilha, a la barra i a la bisca, nun le benie de nacença, mas si porque nun perdie ua buona çputa. Siempre que podie batie-se por uas crouas culs de fuora, mesmo tenendo que oubir las ralhatinas de sue santa Amélia. Buona tie, mandona, siempre lista a saber al que tenie nas algebeiras quando se perdie pulas tardicas de feiras. Mas tamien el, se lo lhebában por boubo a la purmeira, a segunda yá nun l querien, que isto de ser criado al dius te me dou ye ua grande scuola.
Un cierta manhana, Albino bien cedico fizo l que siempre fazie, quaije siempre que a essa hora dá ganas, ir-se atrás de la parede de la binha a çcarregar la tripa. Querendo lhimpar aqueilho que quedou çúzio, i nun ancuntrando folharascas ou calhau, metiu la mano a l’ algebeira de la jiqueta i la purmeira cousa que le calhou, ousou i serbiu.
Al almuorço, lhembrou-se que habie ganho ua nota de cien mil reis ne l serano de l die atrás. Nun l’ancuontrou. Çcunfiou de la sue santa Amélia.
- Amélia nun te queda bien rebisares las mies algebeiras… You tenie ua nota de cien mil reis i tu lhebeste-me-la?!
- Ua nota de cien mil reis!? Serie buono! Se tu tubisses ua nota dessas you daba lhougo por eilha sien ber nas algebeiras, agora andabas tan listo i dreitico que nun te cabie ua palha ne l culo.
L buono de l Albino botou-se la binha arriba, saltou la parede parando adonde fizo l serbício, i dixo alhá pa ls sous botones:
- Inda bien que era slúbia, que assi custa menos a lhabar.

Faustino Antão