Ter, 22/05/2007 - 10:36
Albinico yá nun le quedaba bien, spigadote, zampenado i guicho. Pus nun éran poucas las bezes que le dezien que l melhor que tenie a fazer era parar de medrar, se nun quedarie mais taludo que l armano Massemino. Esse era l moço mais baliende d’alhá. L nome Albinico yá nun daba, solo por caçuada, era moçarron. Bolbiu a ser Albino.
Mas agora Albino Manuol tamien nun podie ser, que nome cierto i dreito nun ye para probe. Ampeçórun-le a chamar Albino Manolon, i assi quedou para siempre. A el tanto se le daba, las trocas i demudas, la nomeada de baliente, de bun jogador a la reilha, a la barra i a la bisca, nun le benie de nacença, mas si porque nun perdie ua buona çputa. Siempre que podie batie-se por uas crouas culs de fuora, mesmo tenendo que oubir las ralhatinas de sue santa Amélia. Buona tie, mandona, siempre lista a saber al que tenie nas algebeiras quando se perdie pulas tardicas de feiras. Mas tamien el, se lo lhebában por boubo a la purmeira, a segunda yá nun l querien, que isto de ser criado al dius te me dou ye ua grande scuola.
Un cierta manhana, Albino bien cedico fizo l que siempre fazie, quaije siempre que a essa hora dá ganas, ir-se atrás de la parede de la binha a çcarregar la tripa. Querendo lhimpar aqueilho que quedou çúzio, i nun ancuntrando folharascas ou calhau, metiu la mano a l’ algebeira de la jiqueta i la purmeira cousa que le calhou, ousou i serbiu.
Al almuorço, lhembrou-se que habie ganho ua nota de cien mil reis ne l serano de l die atrás. Nun l’ancuontrou. Çcunfiou de la sue santa Amélia.
- Amélia nun te queda bien rebisares las mies algebeiras… You tenie ua nota de cien mil reis i tu lhebeste-me-la?!
- Ua nota de cien mil reis!? Serie buono! Se tu tubisses ua nota dessas you daba lhougo por eilha sien ber nas algebeiras, agora andabas tan listo i dreitico que nun te cabie ua palha ne l culo.
L buono de l Albino botou-se la binha arriba, saltou la parede parando adonde fizo l serbício, i dixo alhá pa ls sous botones:
- Inda bien que era slúbia, que assi custa menos a lhabar.
Faustino Antão


