Ter, 15/05/2007 - 10:23
inda hai outras bezes an que ampeço a screbir, solo por screbir, i apuis, num sfergante, las cuontas agárran l camino que quieren sin le dar parecer a naide. Yá bou meio cumbencido de nun ser capaç de decidir l que stou a screbir...
La cuntica que bos quiero cuntar tamien fui un cachico assi: you studei ne l Porto i fiç muita beç la biaige de camboio antre l Porto i l Pocinho. La peisaige ye mi guapa i you quedaba quaijeque cun un nuolo an las gorjas daqueilha amponéncia que me smagaba. Pensei que inda un die habie de screbir ua cuonta an que podisse falar de la biaige de camboio pul Douro arriba, que tanto se me lhembra. Cun l jeito que tengo para cuntar, saliu assi, arreparai bós a ber l que bos parece.
2 - Dalfina puso-se an frente de la puorta de la rue, i mirou-se ne l speilho de la preça de casa. Traíe bestida la jiqueta quelor de rosa, que le tapaba la saia i le chegaba a meio de ls quartos, a buono palmo de çtáncia de las botas burmeilhas de tacon alto, mercadas l berano passado i yá un cachico rombas, a abraçar cun l canho ls zeinhos de las meias negras. Tenie la carteira al ombro i an la mano l que parecie ser un hourário de ls camboios.
Fracisco, l home, staba colgado de la talbison, a ber un jogo de la bola. Afundie-se ne l çofá que, cun l uso, se habie tornado cunfortable. Dou-se de cunta de la persença de la sue tie, por bias de l rugido de ls tacones ne l sobrado, i dixo-le sin zbiar ls uolhos de la talbison:
Bás alhá baixo, ah rolica?...trai-me un maço de cigarros de l café quando bolbires. CéGé Filtro.
Bou pra Miranda, Chico!
Quei?!...
Bou pra Miranda, Chico, pra casa de miu pai!
Chico bolbiu la cabeça par’eilha, spierto naquel sfergante de la morrinha an que se habie afundido. Nunca habie sido home de grandes rasgos i parecie nun antender.
Mas porquei? Para quei?! Bás a Miranda?! L café dalhá baixo inda stá abierto...
You nun aguanto más! Tu nun fais causo de mi! You bou-me para Miranda...
Fracisco lhembrou-se-le Miranda: yera un sítio bien assossegado, cun las rues siempre tan lhimpas.
Anton que milagre que faga causo de ti!...Tu sós l miu amor...la mie rolica....l miu...
Calha-te, Chico, nun seias cimpre...Mira para mi! Mira bien para mi i diç-me l que te parece!
Dalfina aprumou-se. Deixou cair la carteira ne l chano, alhebantou ls queixos cun ls beiços húmados, drobou un cachico l zinolho, i puso la mano dreita ne ls quadriles. L spalhafato de l donairo nun bundaba para ambaciar ls ancantos que reçumában de ls sous 28 anhos.
Peç ua de las rapazas de la talbison. Tenie que “xutar” qualquiera cousa...
Corteste l pelo...Inda quedeste más guapa que antes!...
Nó, nun cortei l pelo! Firma-te bien, Chico!
I zapertou l cinto de la jiqueta, ponendo agora las dues manos ne ls quadriles, a mostrar la saíca de terilene als castros. Bie-se bien que nun traie çutiã por ambaixo de l xambre curtico i cun ls betones zapertados un cacho buono l cachaço al para baixo.
Fracisco angulhiu an seco...ua selombra de raiba passou-le puls uolhos. Assi nun iba a ber l jogo de la bola an cundiçones...este xuto nun podie bater an la trabe.
Ah, ye la saia, nó?!
Mirai que milagre! Pus claro que ye la saia, Chico!...
Golo!, marmurou Fracisco antre dientes.
Quei?!
Nó...nada, nada...tu bien sabes que a mi gusta-me muito essa saia...inda se me lhembra bien l die que la streneste!
Essa saia ye mi guapa, queda-te “a matar”!
L porblema ye mesmo esse! Mira bien l tamanho de la saia!
Fracisco mediu cun ls uolhos. Agorica mesmo la sue eiquipa habie falhado un golo fácel.
Ye un cachico cúrtia de más, nó?
Cúrtia?! Ah Chico, esta saia peç un cinto! Quaije nisquera me tapa las bragas! You bou pa la rue znuda, i tu ende, cumo un mazmárria, a ber la bola an la talbison!
Tu bien sabes que nun tengo denheiro que chegue pa la ir a ber al campo...
Nun ye isso, sou burro! You stou farta de ti! Puodo salir pa la rue znuda, que a ti tanto se te dá!...
I Dalfina tirou la jiqueta i atirou-la al chano, seguida de la saia que se tombou de l alrobés.
- Bah, rolica, el que ben a ser isso?!
- Que ben a ser isto!?...Anton agora a ti tamien yá nun se te lhembra l que ben a ser isto?! Yá te squeciste?!...Mui bien. Queda-te ende a ber la bola! You bou pa Miranda, pra casa de miu pai.
Aqueilha zízara que Dalfina, cumo to ls Mirandeses que coincie, tenien de bolber a la raíç, cumo quien buolbe al bientre de la mai, habie ancantado Fracisco al ampeço, mas agora daba-le ua raiba xorda que crecie cada beç más.
Deixa-te-me alhá de quemédias, Dalfina. Biste-me alhá uns trapicos más hounestos. Porquei nun bistes aqueilhas calças de pana que te gústan tanto i que mos custórun un carro de denheiro?...
Ah...anton agora stás cun ciúmes, ora si?...Tamien quiero ber!...
I arrincou l xambre de rumpon pra lo botar a la cara a Fracisco, cun un géstio porbocador.
L reloijo de la sala parou. Fracisco alhebantou-se debagar. Tenie un brilho squejito ne ls uolhos. La sue eiquipa, mesmo agora, habie lhebado l segundo golo – dous i zero. Yera quaije ampossible ua rebirabuolta. Mirou pra la sue tie cun ua risa ampossible de çtrinçar, aqueilha cun que Dalfina se habie deixado ambudar ne ls anhos de l Liceu. L aire de la sala, que se habie tornado pesado, parecie agora ua fin de tarde de Agosto, cun seinhas de traboada. Fracisco abançou a caras a la mulhier, cun l passo bagaroso de fadista que le daba siempre aqueilhas quelobrinas an la spina. Dalfina inda spurmentou a zbiar-se, a miedo, mas Fracisco stendiu l braço pa l sou cachaço i caçou-la...nun abraço caliente, tombou-la ne l chano i beijou-la cun ganas...
3 - Fracisco nun biu la formidable recuperaçon de la sue eiquipa i Dalfina nun fui pa Miranda. Ye ua pena. La biaige de camboio anté Miranda ye mi guapa i la peisaige ye magnífica!
Se l bertoldo de l Fracisco nun tubira aqueilha fraqueza pula sue rolica...se nun fura aquel golo andemonhado...quien sabe se neste parágrafo you nun staba a çcrebir las marabilhas de las binhas de l Douro, la música que l camboio fai ne ls carriles, l ancanto de l çponer de l sol ne ls loinges Mirandeses...
I la cimprica de la Dalfina: nun podie haber screbido un papelico, poné-lo an riba de l baú, i zaparcer sin le dar rezones a naide?!
Bah....you sou mas ye un lhonas mi pantemineiro!
I a ber se nun se me squece de demudar l nome a la cuonta.
Alfredo Cameirão


