class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-167797 node-type-noticia">

            

Cuonta de Natal

Ter, 15/01/2008 - 11:33


Éran muitos armanos, pul menos seis. Ls pais ganhában la bida pulas feiras, cua carroça bielha, puxada por dous machos, bandendo roupas baraticas, çapatos, mandiles, todo l que se quejisse. Mirando para aqueilhas caras finicas, eili rebolcados meio ambaixo de la carroça, meio antre las roupas, bie-se bien l béu de probeza que cubrie aquel pelo spetado i zgrinhado. Ls mais bielhos cun eidade de ir a scuola faltában muito i quaije nunca passában de classe. Muitas bezes faltában dies anteiros a la scuola, quando ls pais se íban a fazer ua feira. Gastában l tiempo puli sin nada fazer, a nun ser algua maldade.

An la scuola eran mal bistos, percipalmente Leandro, que era un terrorista. Deili solo se sprában çparates. Alguas porsoras, que tamien tenien filhos na scuola, bien tantában chamá-los a la rezon, cun palabras que podíssan mudar aquel rumo. Anton agora, que era tiempo de Natal, anté metie delor ber aquel Leandro só çpuosto a dar cabo de las cousas que se le poníssen delantre.
Un die tenie que acuntecer, metie-se an tantas que desta beç, cun mais dous ou trés roubórun ua pessona, i cumo esta rejistiu, ousórun nabalhas i íban-la matando, indo a parar al spital bien malica. Deili até la cadena, porque yá era de maior, fui un saltico.
Bortelameu, um de ls armanos mais pequeinhos, quijo saber porque l armano Leandro staba na cadena, oubira-le dezir esso als outros garotos. La mai alhá iba andando a las buoltas cun la repuosta. Mas tenie deficuldade an tratar l assunto cun la criança que inda era Bortelameu.
Na nuite de Cunsoada, que era siempre mais bien çpusta que las outras, cul bacalhau i l bolho rei daba siempre un aire de fiesta. Astanho, faltava Leandro i la Cunsoada nun tenie la miesma graça. Bortelameu nun arrecebiu prendas, mas cumo el nunca arrecebi, yá staba aquestumado. Fui-se pa la cama inda nun éran dieç horas. Drumiu-se debrebe, anquanto pansaba na nuite de Natal i porque que era çfrente de las outras. Sabie que nacira un menino nun sítio loinge, i que tamien tenie poucos amigos, era probe cumo el, mas era mui spierto, i anton criaba muita ambeija a la ruodra del. Benírun lhougo muitos para ber l que se passaba, outros ambiórun pessonas çfarçadas cun presentes, mas era solo para ber culs sous uolhos se era berdade l que se dezie. Un rei oufreciu-le l palácio para el morar, mas tenie que fazer l que el mandasse. El nun quijo i tubo que se andar a scunder del porque le querie fazer mal. Mandou muitos soldados a precurá-lo, mas la mai çfarçou-lo de pedinte nua rue, i ls eisércitos passórun i nien reparórun nel. Andában a precura de alguien que tubisse tamien soldados porque todos dezien que el era l rei de todos ls reis. Nunca zistírun de precurá-lo i fúrun a ancuntrá-lo passados anhos a dar liçones als que se dezien sábios naquel tiempo. Nun l quejiran oubir i fúrun lhougo a dezir al rei adonde staba. Mais ua beç, çfarçou-se de pescador, deixou crecer la barba, i nun fui ancuntrado. Mas l que el gustaba de fazer era de ansinar ls outros, i de beç an quando era bé-lo a falar an qualquiera rue ou praça. Falaba mui bien, i mesmo ls que d’ampercípio nun l scuitában, agora era bé-los a andar atrás del. Falaba an cousas que nien todos antandien, mas el iba a buscar outras palabras mais coincidas para splicar las sues oupeniones i andicar a las pessonas caminos que eilhas própias andában precurando. Algues chamában-lhe mestre, i el nua risa dezie que éran todos mestres se quejíssen, bastaba querer sé-lo, dando un pouco de nuosso als outros.
Por adonde passaba, todo mundo quedaba a falar nel, cun pena que nun tornasse, porque fazie milagres. Ponie coixos a andar, pessonas malas na cama botaba-las fuora, ajudaba qualquiera. Anton you pansei, se fai bien a todos, tamien l fará al miu armano. Agora era you tamien a precurá-lo nó para le fazer mal, mas para que el tirasse para fura de la cadena l miu armano Leandro. Naide sabie adonde staba, mas you nun zisti, i die i nuite andube por ende, preguntando por el. Dezírun-me que talbeç passasse nun lhugar chamado Jerusalén, i you fui-me alhá. Oubiu-me i nun sfergante dixo-me al oubido: Nun cuntes a naide este nuosso segredo. Bou a ambiar un mensageiro para abrir las puortas de la cadena a tou armano.
La mai nun l’anterrumpiu, deixou Bortelameu chegar al fin de l suonho, al miesmo tiempo que ls uolhos se íban anchindo de lhágrimas.

Válter Deusdado