class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-166417 node-type-noticia">

            

Bruxas i bruxos

Ter, 19/06/2007 - 10:32


Yá nun sei quando oubi falar an bruxas, bruxos i bruxedos pula purmeira beç... An França, para adonde benimos quando inda era garotica, mui debrebe ampecei a oubir falar nessas cousas stranhas por bias de cuontas i lhiendas que las porsoras mos lien i que fui daprendendo you tamien a ler, depuis als poucos... Habie las de Perrault, mas tamien las de Andersen i las de ls dous armanos Jacob i Wilhelm Grimm; i, antre estas, ua de las purmeiras de que me lhembro mais de tener oubido falar, lido i que siempre muito m’ampressionou era por cierto “Branca de Niebe i ls siete ruinicos”. Tanto las eilustraçones mui queloridas de Walt Disney zde ls anhos trinta de l seclo passado cumo tamien ls zeinhos i graburas feitos por Gustave Doré cun tinta negra para eilustrar las cuontas de Perrault, yá ne l seclo XIX, cuntribuírun para que tomasse cuncéncia mui cedo de que ne l mundo an que bibiemos habie i inda hai, até antre ls mais poderosos, giente mui malica;

tan malica que até reinas ciumentas i rabiosas se streformában an hourrendas bruxas que nun se amportában de mandar caçadores i archeiros a matar probes princesas sien defénsia an perfundas i mui scuros matorrales pa le arrincar l coraçon ou até l fígado i ls pulmones. Quantas eimoçones nun sentie you tamien al mesmo tiempo que iba acumpanhando las terribles i mui peligrosas peripécias por que passaba la probe heroína até chegar la redadeira frase, tan sperada: “Anton, ne l meio de la alegrie de ls ruinicos, l príncepe lhebou la princesa cun el pa l sou reino, casou-se cun eilha i ls dous bibírun felizes por muitos i muitos anhos”...
I daba-me de cunta de que la stória acababa bien porque la heroína habie ancuntrado ne l sou camino seres buonos i generosos, cumo tal fadas, que la habien ajudado i protegido contra seres chenos de rábia, ambeija i maldade ...
I antre eilhes nun habie solo bruxas mui malas i feias cun narizes, pelos, manos i unhas que só parecien l Diabro de ls anfiernos. Habie tamien a las bezes papones i bruxos, seres sanguinairos, ogres que, sien ningua eimoçon, matában probes ties einocentes i ninos que pais zgraciados acabában tamien por abandonar an fondos i terribles matorrales...
Mas a el, leitor, todo esto le dá la risa? Nun se ria, nó!, porque zgraciado ye tamien aquel que ye ancapaç de tomar la medida de todos ls miedos i pensiones que puoden sentir ls ninos, até de tienra eidade, que ban çcubrindo als poucos cumo ye grande, tan grande!, la maldade que puode haber neste mundo!
(cuntina ne l próssimo númaro)

Ana Maria Fernandes, Graulhet (Sul de la França)