class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-168664 node-type-noticia">

            

L diabo

Ter, 06/05/2008 - 11:29


La gente iba-se amanhando na curralada. El éran chapéus nuobos, cholas de strena, xambras de renda, saias cun riscas de beludo, camisas de poplina i calças de cotin feitas por tiu Chico Coixo.

Capas cun honra i sien honra, de Cicuiro, Samartino i doutros lhugares que habien benido a ber la gente i la cuonta.
De Samartino bieno Antonho, filho yá moço de tie Marie Cortiçuola, la mai, l pai Álbaro i l armanico Chico Maleitas. Benien al quelóquio ansaiado no eimbierno por tiu Cagon i tiu Antonho Delgado i aporbeitában para ber a tiu Luissito – inda pariente de loinge de l abó d’Álbaro - i tie Sessária.
Ua croua era la paga por cada persona, los garoticos nada, só quien yá habie pagado “las antradas”!
Aqueilhas cuontas tan bien andonadas deixában nuobos i bielhos cun cumbersas para meio anho i las rapazas queloradas solo de mirar ua mocidade tan pimpona!
Staba todo mundo a tomar atento nun santico que sbolaciaba de l alto dun bareiro …
Há há há há tum trunm plás … quantos lhiebo hoije pa l caldeirón de los einfiernos?
Que diabo tán bien cumpuosto aquel Zé Polreta: boç gorda, calagouça a bater ne l strado, cara spintarroxada de negro i burmeilho i un rabo de tranças anroscadas nua brime. Se calha habie stado meio anho ou más sien se lhabar tal era l tamanho de las cotras nas manos, nos zinolhos i ne las poças de los carcanhales. Cada garotico scundie-se adonde podie siempre que l diado s’amostraba. Tembrában cume las fuolhas de l álamo al pie de la puonte de baixo. Que miedo … era pior do que salir a las nuites sin pagar l bino i dar-se de caras cun tiu Bicente! Se l diabo era assi nun era de stranhar que tanta gente fusse a missa!
Na semana a seguir, staba Antonho a arar alhá pa la Bicha na tierra de frente a las Calçadas i sou armano Chico Maleitas, çcalço por bias de los calhos, guardaba la cabra i dous chibicos pequerricos na passaige que dá pa los Molinos de la Raia.
Zé Polreta na frente de sue junta de bacas prontas pa la relba, guelhada na mano, passada cumpassiada, cun ar sereno mal ancarado cume quaije siempre, bai abaixando a dreitos a la tierra de l’ourrieta de la Falgueira ancurtiando camino anté l pastorico.
Ancáran un pa l outro, Chico ampeça a tembrar, ye l diabo, nun ye, asparecer si se asparece, cara retratada i cagada cume siempre, l cheiro inda nun se habie tirado que l’auga staba frie, que fago, quedo-me calhadico que stá eilhi miu armano …
- Anton rapaç, como-te la mocha ou lhiebo-te los chibos? Solta Zé Polreta cum boç de truono.
Ai que si ye l diabo … Dius m’acuda … “á paticas” …
Cume las cholas nun pesában i albarcas nun habie, los dedicos fúrun quedando marcados na tierra inda meio fresca i ne las poças d’auga de l camino anté Samartino. Corriu tanto i tan assustado que solo mirou para trás quando chegou al meio l lhugar.
- Ah Zé, para que m’assustas l garoto que inda l’oubrigas a chimpar-se nalgun poço de la mina! – boziou Antonho.
- Nun tengas miedo que el sabe l camino.
Dous ou trés anhos antes de se morrer, por ende cun uitenta anhos, staba Zé Polreta sentado ne l sou puial al soalheiro quando pássan dous tius, Demingos i un çcoincido, rue arriba adreitos al Prado.
- Buonas tardes! Anton a sorber la racica caliente?
- Buonas tardes mos dé Dius. Ando a spreitar las mielras a ber para adonde lhieban al çubiaco! I anton quien ye este pimpon que ben cuntigo?
L farrusteiro mirou a Zé, purmeiro cun cara de poucas fiestas, aspuis más ameroso, standiu-le la mano, cumpassiou la boç i atirou-le:
- Pus mira que se fusse hoije nun me scapaba nó! You nun sei se fui de l cheiro se de la “belheza” mas solo parei debaixo de l scanho!
Por ua beç bieno-le ua lhagrimica ambergonhada al diabo, alhebanta-se stribado no caiato, abraça Chico Maleitas, mira pa la preça de casa i cun ar de santo solta la boç:
- Á Marie! Trai la chabe de la dega que yá tenemos cumpanha para poner la torneira a la cuba de dieç almudes!

Alcides Meirinhos