Ter, 22/04/2008 - 10:53
Nin que ls ampuntasse, bolbien mais debrebe do que se íban. Hoije tenie gana de se deitar na arena caliente de la praia de se deixar chiznar pul sol i deixar oundilar la cabeça anté adonde eilha quejisse. Gustaba de se deixar drumir i que l sou suonho la lhebasse adonde la lhebaba l pensamiento. Preguntaba-se a eilha mesma cumo podie bibir cun un segredo tamanho scundido ne l fondo de la sue alma. Solo de pensar nisso acaçaba-la ua tristeza tan fuorte que le roubaba la gana de bibir, cumo se l cielo se bestisse de negro i l sol se scundisse nas nubres.
Apersentou-se-le ua eideia que nunca habie tubido: se acauso fusse hoije l redadeiro die de sue bida, quei fazerie de las poucas horas que le quedában? Puso la mano ne l peito, que se bolbira an nuolo al ber esta realidade cruda mas berdadeira, i mais debrebe do que un arreplano las cousas fúrun al sou sítio. Nun sabie quando, nin cumo, mas podie ser quando calhasse, a eilha nun le daba ningun abango. Tenie ua certeza, se hoije fusse l sou redadeiro die, miraba outra beç pa l cielo an seinha de çpedida, i anque le custasse, cuntaba la stória de la sue bida. Arramarie todas las lhágrimas de l’alma, para que l mundo sabisse ls delores que se probócan quando oubrígan la pessona a zbiar-se de la sina que Dius le dou.
Acordaba-se cumo se fura hoije. Apuis de ls eisames dixo adius a todo l que anté eilhi fazira parte de la sue bida i abalhou cun ls delores çpinduradas al peito, que trouxo cumo un menino al chin por muitos anhos. Agora tenien-se tornado mais lhebes, mas nun miraba para un cabeço que nun le benisse a la lhembráncia la sue tierra cun todas las cousas que alhá bibiu; las bacas que eilha guardaba nas férias; ls cerrados adonde passaba las tardes i comie las merendas; las paredicas de piedra adonde scuitaba l cantar de l’auga a bater nas piçarras; la lhuç dun die ou dua nuite de lhuna chena de berano ou de ambierno, cuntinaba clarica na sue memória; las quelores de l outonho ou de la primabera stában retratadas para siempre; inda le benie l cheiro a hourtelana i de las malbas que habie na huorta; lhembraba-se cun carino de l perro que le fazie jolda i de la burra que la lhebaba para adonde querie; la róndia de l liceu, las amigas, ls porsores éran un todo i éran un nada. Nel nun querie pensar!
Staba acerca de ls cienquenta anhos mas parecie-le que staba nuoba. Ls carreirones que se fazírun pul rostro, nun l’ampedien de cuntinar a ser guapa, nin ls sous uolhos tenien perdido l brilho de moça, adonde l azul se mantenie cumo l cielo naqueilhes dies an que dá gana de l abraçar. Tenie dezuito anhos quando deixou Pertual para siempre i nunca mais bolbiu als sítios que la bírun fazer-se pessona. “L home nunca se speilha nas mesmas augas de l riu” i la tierra que habie deixado, rundaba a trinta anhos, yá nun era la mesma. Sue mai i sou pai yá nun stában, fúrun-se sin eilha ls abraçar ua redadeira beç. Solo quedaba l’armana, que habie sido la causadora de l sou delor, i l armano, que, mais pequeinho, nun tenie antendido todo l mal que le habien feito. Serie que inda se acordarien deilha? Nun lo sabie, mas tamien yá pouca amportáncia tenie.
Nesse die ponie-se questones sin repuosta, nun sabie se las pessonas fazerien aciente para poner ls delores n’alma de ls outros, i se tenien cuncéncia de ls strobilhos que ponien ne l caminho duns i doutros abrindo un foio pa la alegrie. Daba para ber que nun tenien eideia de que cada un ten un campo adonde se muobe cumo un ciguonho. Se poníssen mais amor nas pessonas i nas cousas todo l mundo serie mais feliç. Agora yá habie perdonado todo l mal que le habien feito i nun gustaba de pensar nesses tiempos, mas nunca fura duonha de l sou pansamiento.
Antreponírun antre eilhes un mar de rezones pa ls apartar i, inda que la bida ls quejisse ajuntar, eilha seguira por un caminho que le apersentórun delantre para nunca mais se ancuntráren. Un armano que nun biu tornar-se home i ua armana cun quien nun tenie gana de se sbarrar, era todo l que le restaba na bida, mas era cumo se nada tubiesse.
Naqueilha tarde de Júnio, sentada ne l jardin a spera que l’eimoçon passasse para poder falar, las lhágrimas beilában l repasseado ne ls sous uolhos sin çcanso. La boç arrodiaba-se a la garganta sin poder salir i dambos a dous sperában fuorças para s’apartaren para siempre. Ambos a dous mais querien morrer-se agora juntos i acabar eiqui cun las penas, mas dambos a dous sperában que la bida ls ajuntasse un die i inda acraditában que l suonho nunca se muorre. Dambos a dous mais querien que la tierra se abrisse als sous pies i ls angulhisse para siempre. Mas até la tierra fazie caçoada dun suonho de dous moços, que nada sabien de la bida a nun ser que se querien muito. Sin ua fala, mirórun-se ne ls uolhos i pula redadeira beç caírun ne ls braços un de l outro nun abraço que nun tenie fin. Beisorún-se apaixonadamente, apertórun las quatro manos cun las fuorças que le sobrában i caminórun cun las cuostas biradas un pa l outro cada un por sue rodeira. Dues rodeiras que nunca mais se cruzórun. Nin un nin outro sabien que era la derradeira beç que se abraçában.
Se Joana ten adabinhado l feturo, haberie feito todo para nunca le roubáran l sou pormeiro i redadeiro amor. Tenerie-lo scundido pa que naide adabinhasse l que iba na sue alma. L mundo çcubriu i parecie que amar era proibido. Roubórun la sue mocidade i metírun la sue alma nua cadena d’adonde nunca mais saliu. Eilha nunca tenie amado i çcubriu que l amor era la cousa mais fantástica que la bida ten. Solo pensaba nel, i quando staba cun el l mundo paraba por cumpleto. Sonhaba ser doutora, i ser feliç, mas nun fui nin ua cousa nin outra. Tan loinge de l sou mundo tantas bezes le benien esses tiempos a la mimória i tantas bezes ls uolhos ambuoltos cun un béu, las lhágrimas anteimában an fazer un ribeiro pul róstio sin ser capaç de las parar. Tantas bezes eilha eimaginaba outro fin, mas acababa siempre naqueilha tarde de Júnio an que le roubórun l dreito de ser feliç.
Naide sabe adonde stá la felcidade. Joana tubo-la por pouco tiempo na mano, mas çcuciu-se-le cumo arena antre ls dedos. Se eilha bibisse outra beç, nunca deixarie naide tomar cuonta de la sue bida. Nun tenerie dado l dreito als pais, mesmo por amor, de porgramáren l sou çtino. Seguirie, contra todos, la rodeira cumo Dius querie. Sin ua croua ne l bolso, sin un diploma para poder ganhar l pan de l goberno, drobou-se cumo ua freixeira nuoba a quien córtan las medraduras. Anganhórun-la cun las mintiras. Eilha, einociente, fintou-se nas manhas de ls grandes. Boziou mas naide la quijo oubir, solo sue bó aparou las sues lhágrimas.
Hoije staba nun campo de guerra a lhuitar, bencida pul que yá nunca ganharie. Era ua batalla sin einemigo i la guerra era antre eilha i eilha sola. Cumo un soldado sin arma, zasperado a oubir l fuzinar de las balas, alhebantou-se de l’arena i botou-se al mar para acalmar las penas.
Apuis de tantos anhos, abaluaba l peso de l sufrimiento i dezie para eilha que nun merecie la pena tanto delor.
Bina Cangueiro


