Ter, 15/04/2008 - 16:15
Mandaba-se amanhar aqueilha basilha de lhata que staba rota, ua beç que staba puli l lhatoneiro. Outras bezes era l amanho an abanço de qualquier basilhame an lhata, zinco ou stanho, para eibitar surpresas feturas. Tamien habie las pequeinhas candenas de petrol ou azeite, ls candieiros grandes, ls petromax, anfin muitos arteleixos que sperában bolber a ser úteles. La chegada de la eilectricidade, tenie pusto fuora todos estas cousas. Mas l que antusiasmaba mais, era ber estes artistas a copiar pequeinhas miniaturas, fazendo-las de nuobo. Daba gusto ber cumo manos chenas de calhos i de dedos gordos i tuortos, a fazer dua fuolha finica de lhata, aqueilhes outensílios de formas tan delicadas.
- Á tiu Jirónimo? Bede alhá se esta candena de trés bicos inda ten reparaçon? L lhatoneiro botou-le la mano, dou-le ua buolta anteira, tornou a mirá-la i respundiu cun boç custosa, cumo quien ten dúbedas.
- Buono!... Reparaçon ten, mas oulhai que lhieba muito trabalho.
- Podeis fazer-me um cálculo, cumo quien diç, quanto me bai a custar?
- Ye mais caro que ua nuoba, mas disto tamien yá nun hai, ancolhie el ls ombros.
- Anton se quiero tener la candena a dar lhuç, tengo que bos pagar l que quejides nun ye tiu Jirónimo?
- Mais ou menos, abanou la cabeça l tiu Jirónimo.
La tie Albertina saliu deili a pensar que le iba a ficar carote aquel amanho. Mas pacéncia, dixo eilha, aqueilha candena habie sido hardada de ls sous pais, quien sabe de ls abós, i siempre gustava de la ber lhuzidica, anriba de l moble. L trabalho nun era muito, i l lhatoneiro que speraba ficar-se puli ua sumana, al fim de dous dies yá nun tenie que fazer.
Carregórun la carroça, que era puxado por um macho i todo tenie que caber eili. Mas nesse die habie mais ua deficuldade. La mai, quaije a ser bisabó, staba mui malica. Nun era capaç de s’aguantar de pies, tenie que ir deitada na carroça, i esso punie deficuldades de spácio. Parórun para almorçar, al pie duas arbles, adonde habie ua fuonte. Quando la mulhier le iba a dar l almuorço a la suogra biu qu’eilha staba muorta.
Cuntinórun l camino para anterrar l´abó ne l semitério mais acerca, mas las deficuldades fúrun tantas que zistírun, i fúrun a fazer l antierro ne l campo, ambaixo dun castanheiro bien grande. Nun houbo choros nin lamúrias. Çpuis birou-se pala a mulhier i dixo-le:
- Acabou-se. Tamien la nuossa arte se morriu. Ye l segundo antierro. Apuis, birou-se pals filhos: - Teneis que salir, pa la cidade ou para outro paíç para criardes ls buossos filhos. I nós, Adelina, tornamos pa la nuossa casica, cumo tanta beç fazimos, mas desta beç ye para siempre.
Válter Deusdado


