Ter, 18/03/2008 - 10:51
Doutros lhados benien las buonas i las malas nobidades qu’el traie. Cada un cun sou saco a las cuostas seguien pula strada a la par.
L carteiro habie-le preguntado:
- D’adonde benes a esta hora, á rapazico?
- Bengo de l seminairo de Benhais.
- Anton bás para cura?
Esta queston deixaba-lo cun ganas de dar ua mala repuosta. Quei le amportarie a las pessonas las bidas de ls outros?
- You nun quiero ser cura.
- Anton, porquei andas ne l seminairo?
- Porque me oubrigórun a ir para lhá, mas yá nun torno. Mais quiero ser pastor. Deixei alhá las mantas i ls lhençoles, mie mai que ls baia a bescar. Ls curas son mi malos, ándan siempre ambinagrados i fálan-mos de mala catadura, cumo se nós fússemos ls culpados de ls sous males. Nunca se oube ua fala mansa, a nun ser pa quien eilhes quieren. Ando siempre a tembrar cun miedo. Fáien-mos rezar sin gana, ouraçones que nin Nuosso Senhor antende.
- Anton tous pais nun benírun a bescar-te?
- Mius pais stan na França. You stou cun mie bó. Quien me ben a bescar ye l tiu Manel Caramono, mas cumo onte a la nuite naide me speraba tube que drumir ambaixo dua cemba de palha.
Claro que nun iba a falar de l miedo que habie sentido quando las lhuzes de la carreira se ancubrírun puls cabeços. Nun iba a cuntá-le que nun habie sido capaç de pegar nas lhágrimas que se le scucien pul rostro quando se ancuntrou eilhi nas placas solico. Nun falarie de las cousas que nessa nuite se le rebelórun cumo berdadeiras, nin tampouco de ls calafrius que sentiu quando oubiu l ressonar de la Moura na fraga ou l ouliar de ls lhobos. Todo isso l deixaba ambergonhado.
Era de nuite sin naide pa le baler. Sentiu-se triste, mais zbalido que quando l lhebórun para Uba i l deixórun cun sue bó. Sin pai, nin mai, cumo se dambos a dous l tebíssen abandondo para siempre. Todas las nuites pensaba an scapar pa la sue tierra.
L saco na mano puso-se a caminho a caras a la Quinta de ls Picadeiros sin saber anté adonde chegarie. La lhuna botaba ua lhuç que anganhaba la nuite, mas nun spantaba ls sous miedos. Por trás daqueilhes fraguedos podie haber lhadrones scundidos pa l matáren. Podien scundé-se las bruxas de l Scobal i botáren-se a el sin duolo. Quanto daba pa nun pensar nestas cousas. L pensamiento fugie-le pa la nuite an que Juquin iba las Fraugas arriba quando uas pitas se botórun a beilar al redror del. Las pitas éran tan malas que l spenicában por todos ls lhados. Quando le spetou ua barada nua ala a ua deilhas, scapórun-se todas sbolaciando porriba de las xaras. Juquin era muito atacado pulas bruxas, i yá le habien salido muitas bezes. Ua beç salírun-le trasformadas an perros, i biu-se mi mal cun eilhes.
Fracisco sabie estas cousas de las oubir cuntar nas nuites de serano. Staba cheno de miedo quando porriba del bola ua pita-ciega que mais parecie un sprito. Al loinge oubiu ls perros de la quinta a lhadrar.
- Anton nun tenes amigos que stéian cuntigo ne l seminairo?
Fracisco assustou-se. Inda staba a fugir de ls perros que benien a caras a el pa l morder.
- Ls mius amigos nun ándan a studar. Tamien nun tengo amigos. Solo son mius amigos quando mie armana stá acá, eilha tamien anda a studar. Stá nas freiras en Bergáncia, mas desta beç nun bieno. Quando eilha nun stá, fáien caçoada de nós. Tengo ua armana más pequeinha que ten ls uolhos azulicos i hai ua tie an Uba que mos chama ls bruxicos cun uolhos de gato. Nós tenemos muito miedo deilha i quando la abistamos, scundemos-mos bien calhadicos par’eilha nun mos ber.
L carteiro mirou agora para aquel rapazico i dou-le pena de ber tanto delor agarrado a aqueilha cousica tan pequeinha. Dou-se de cuonta de las maldades de las pessonas cun aqueilhes que son más fraquitos. Benírun-le a la mimória cousas que el miesmo nun se querie lhembrar.
Agora solo se oubien las passadas lhargas ne l peç negro de la strada. Dambos a dous carregában cousas armanas uas de las outras. Sin ua fala, ls oulhos bolában al loinge cun miedo de se sbarráren i deixáren salir eimoçones que nun se amóstran. Éran ls sonidos de l’alma que se fazien moucos.
An Bilachana parórun i las pessonas preguntórun quien era l menino i de adonde benie. El, era de l seminairo de Benhais que benie. Habie salido l die atrás dalhá, passando uas horas en Bergáncia, a spera de la hora de la carreira, i cun un nuolo ne l peito beisado la armana, que l deixaba ir pula purmeira beç a el solo naqueilha biaige tan grande. Habie cunfiado an Dius i sperado que quando chegasse la hora de la salida, sue armana terminasse a ir tamien a passar l Antruido cun el. Mas nada, abalhou el solo. Na carreira yá se sentie perdidico, mas quando chegou a las placas i naide l speraba fui ua cousa que nunca mais squecerie.
Apareciu ua tie que le dixo que l die atrás tenie passado pulhi un tiu a cabalho nun macho que diç que iba a las placas a bescar un garotico, mas nun sabie mais nada.
Naquel die la carreira tenie abariado i tubo de ir mais debagar. Tiu Caramono, sin reloijo, pensou que la carreira yá tenie passado i, cheno de sperar, tornou para trás.
Quantos reponsos tenerá rezado nessa nuite sue bó pa que nada le passasse al sou nieto.
Ne l cabeço de la casa de la scuola ua menina jogaba la belharda quando biu benir dous homes la strada abaixo. La menina parou i gritou cun toda la fuorça que tenie a modo que todos la oubissen:
- Ye miu armano que ben de l seminairo a passar l Antruido.
Francisco inda hoije oube la boç de sue armanica a ressonar sin fin puls cabeços i Piçarras.
Bina Cangueiro


