class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-168265 node-type-noticia">

            

Pedrico l zanquieto

Ter, 11/03/2008 - 12:00


Stá quieto Pedrico... Nun ye capaç de star quieto. Nun sei a quien saliste, Assi tan zanquieto! Pedrico bibie cun sue bó Dezde l purmeiro: Sue mai l habie deixado Pra ir pa l strangeiro.

Saliu para França,
Querie ganhar la sue bida,
Mas bolbiu passado nada
Inda mais cunsemida.

Fui quando naciu Pedrico,
Un garoto bien zbulhado,
Pus an quatro anhos
Yá stá bien spabilado.

Cunsume muito a sues abós,
Mas eilha nun desiste.
A las bezes anfadada
Diç, nun sei a quien saliste!

Tue mai era sossegadica
i l garoto l que fai?
assi tan zanquieto
solo puode salir al pai.

I l pai cumo era?
dixo abó calças anfadado.
Fizo l garoto a Sabel
I quedou tan çcansado.

L nino nun ten culpa
Nós l queremos tan bien...
I se l pai aparecir,
L queremos a el tamien.

Assi Sabel l querga.
Tadica tubo pouca suorte...
Mando-le deiqui un beisico
I un abraço bien fuorte.

Pedrico nun dá trabalho,
Stá quaije criado,
Ye un cachico zanquieto,
Mas tamien mui spabilado.

La mai s’acertou cul pai
I pensa an se casar,
Anté le dixo a sous pais
Que Pedrico querie lhebar.

Nun sei cumo será
Que bamos a fazer sin el,
Nun me bou a aguantar,
Que te parece Miguel?

Ai mulhier, nun fales nisso
L que fazeremos sin l garoto?
Nun mos puoden fazer isso
Ténen que mos deixar l garoto.

José António Esteves
Lar de São José. Bumioso.