LS LUSÍADAS

13
Mas, yá chegado als fins Ourientales
I deixado an ajuda de l gentiu
Rei de Coxin, cun poucos naturales,
Ne ls braços de l salgado i curbo riu
Dará derrota als Naires anfernales
Ne l bau de Cambalan, tornando friu
De spanto l grande ardor de l Ouriente,
Que tanto oubrar berá tan pouca giente.
14
Chamará l Çamorin mais giente nuoba;
Bénen Reis de Bipur i de Tanor,
De sierras de Narsinga, que alta pruoba
Staran a pormeter a sou senhor;
Fazerá que to l Naire, al fin, se muoba
Que antre Calecu stá i Cananor,
Dambas cuntrairas Leis son pa la guerra:
Mouros pul mar, Gentius ban pula terra.
15
I a todos outra beç derrota dando,
Por tierra i mar, l gran Pacheco ousado,
Cul juntouro que eilhi eirá matando
Quedou to l Malabar mui admirado.
Acudiu outra beç, nun oumentando,
L Gentiu sous cumbates, apressiado,
Cun denomes als sous, fazendo botos
Als diuses banos, xordos als debotos.
16
Yá nun defenderá el solo ls passos,
Mas queimará ls lhugares, templos, casas;
Cun rábia al ber, l Perro, sien fracasso
Ls que cidades pássan por sues rasas,
Faç cun que ls sous, de bida pouco scassos,
Atáquen a Pacheco, que stá an brasas,
Por dues frentes a un tiempo; mas bolando
Dun noutro, a todo eirá derrota dando.
17
Benirá l Çamorin, pa que an pessona
Naqueilha grande guerra ls sous anime;
Mas un tiro, que zune i que ressona,
De sangre l tenhirá n’andor sublime.
Yá nun berá remédio ou manha andona
Nien fuorça que Pacheco muito stime;
Oumentará traiciones i benenos,
Mas siempre (l Cielo quier) fazerá menos.

Traduçon de Fracisco Niebro