class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-168037 node-type-noticia">

            

La nina zanquieta

Ter, 12/02/2008 - 10:35


Rita tenie uito anhos. Todo mundo dezie que staba grande, que parecie ua mulhier. Eilha nun se achaba nada grande, nin tan pouco tenie gana de medrar. Nun querie andar mais debrebe que l tiempo. Anquanto fusse pequeinha podie jogar la corrida cun ls garotos, i andar a fugir agradaba-le mais do que todo, até do que comer. Parecie-le que yá nun sabie andar sin ser a fugir. Conhecie ls jogos todos, anté sabie jogos que las fidalgas de Miranda le tenien ansinado.

Esses éran mais jogos de ruodra cun cantigas an pertués. Sabie que era ua bulhiçosa porque sue mai le dezie i só paraba quieta quando se deitaba, ou quando fazie bestidos pa las monecras cun las chitas que sue mai le daba. Ponie-se a pensar porquei la mai le staba siempre a dezir que nun era cumo las outras pessonas, que tenie l sangre a ferber. Porque rezon tenie de ser cumo las outras pessonas? Eilha gustaba de ser cumo era i quanto mais iba, menos gana tenie de un die ser ua pessona grande.
Quando fizo siete anhos sue mai dixo-le: “agora yá sós ua mulhier, tenes eidade para tener cabeça, bas a antrar pa la scuola, bamos alhá a ber cumo te portas.” Rita tenie muito miedo de sue mai, que era mala i la castigaba sin duolo. Mas sue mai era guapa, sabie ler i ansinaba-la a fazer ls trabalhos que la senhora porsora marcaba. Gustaba muito deilha, mas tamien gustaba muito de sou pai. Sou pai andaba siempre por fuora mas al serano agarraba-la al cuolho, sentaba-la ne ls sous zinolhos i fazie-le fiestas. Quando ua pessona le perguntaba: “anton de quien gustas mais, de tou pai ou de tue mai?” respundie simpre, gusto de ls dous. Dezie isto, mas na berdade era ua cousa que nin eilha sabie al cierto.
Rita gustaba muito de la scuola, porque le lhebala la delantreira a todos. Nun era por ser mais spierta, mas porque sue mai la ansinaba en casa. Quando la porsora daba las cuntas de somar eilha yá sabie todo de cor, iba al quadro cun la bara na mano para le amostrar als outros cumo era. Ambergonhaba-se porque ls de la quarta rien-se deilha i tenien muita maldade. Ser grande para fazer caçoada de ls pequeinhos, deixar de se rir por todo i por nada para solo se rir de l mal, para isso, querie quedar siempre pequeinha.
Un die andaba anriba dua moreira que habie na Beia i caiu-se dalhá para baixo. Fizo un bolho mui fuorte na tiesta i sin saber cumo fui, rachou la cabeça. Quedou ne l chano sin se bulhir i an pouco tiempo l sou pelo quedou chenico de sangre. L’armana, que era mais nuoba, agarrou-se a fugir a chamar la mai, a dezir-le que Rita tenie caido de la moreira de la Beia. “Balha-me Nuossa Senhora, stará biba, ou stará muorta? pensou la mai. La sue casa inda quedaba algo longe de la Beia mas Florinda staba lhebe i fugiu mais debrebe do que l aire. Rita nun daba seinhas de si. Sin se bulhir, respiraba debagarico cumo se stubisse a drumir. Agora era l coraçon de Florinda que nun paraba de dar poulos, batie cun tanta fuorça que nun era capaç de pegar del. Cerrou ls uolhos, anchiu ls pulmones de aire i assoprou cun toda la fuoça que tenie para alcançar einergie para la lhebar até casa. Apuis pensou que mais balie albardar la burra i lhebá-la a Sendin al doutor. Nesse antretiempo quedaba l’armana an pie para que naide le topasse anquanto eilha chegaba.
Pul caminho anté Sendin la burra andaba l mais aguda que podie, mas a Florina parecie-le que nunca mais chegában. Agarraba a Rita i apertaba-la acontra eilha cumo para pegar na bida que nun la deixasse. Querie rezar mas nun era capaç. La sue cabeça staba ambaranhada cumo ua meada sin achar la punta de l filo. Rita acupaba muito spácio an casa, yá nun tenie outra bida asonde eilha nun stebisse, sin eilha naide poderie bibir.
Habien chegado a Sendim, Rita staba agora deitadica nun lhençol branco na casa de l senhor doutor. Mirou pa la racha, trorciu l nariç i cumo a falar para el, dixo: “esta yá nun bos bai a comer muito caldo”.
Las lhágrimas salien de ls uolhos de Florinda cumo dua naciente i corrien pul rostro al para baixo cumo por ua augueira. Era bien l que eilha pensaba, la sue Rita iba a deixá-la. La sue bida que anté eiqui le parecie lhebe, nun repente tornou-se tan pesada que nun era capaç de poder cun eilha. La sue alma staba mais delorida do que se un carro le tubiesse passado porriba. Nun era capaç de andreitar las cuostas, nin sequiera de dezir ua fala al doutor. Lhimpou las lhágrimas al mendil crabou ls uolhos na parede branca i sperou que un milagre benisse.
- Tengo que lhebar la nina pa l spital de Miranda, diç l doutor.
Florinda stremeciu cumo se spertasse dun suonho.
- Lhebai la burra para casa i manhana ides al spital, cuntinou l doutor.
Nun era capaç de falar, saliu als suspiros, agarrou la burra, que staba presa a la puorta de l doutor, i lhebou-la por la rede muito tiempo para ber se la nubrina que tenie ne ls uolhos se alhebantaba. Fizo l caminho quaijeque todo a pie. Hoije nun sentie la canseira cumo ne ls dies en que traie a Rita al chin cun la mano na rabielha de l arado. Habie feito muitas aradas cun ls filhos a las cuostas. Todos le tenien mejado muitos xambres. Al passar an Palaçoulo acordou-se de la redadeira feira de l die 27 adonde habie mercado uns çapatos nuobos a Rita. Yá nun ls iba a gastar! Se calha era melhor passar pula casa de l cura nun fusse que Nuosso Senhor le lhebasse la sue filha.
Nessa nuite Florinda dou buoltas na cama, sin achar l suonho. Lhebantou-se de madrugada i abalhou na burra para Miranda. Chegou muito ciedo, inda nun éran horas de las besitas i nun le deixórun ber la sue nina. Sentou-se anriba dua piedra i sperou que se fazíssen horas. Al menos sabie que inda staba biba. Quando l senhor doutor chegou chamórun-la i dezírun-le que Rita habie lhebado binte i siete puntos na cabeça, mas que todos ls sous camaradas dezien que stában çpustos a pagar l pan que eilha iba a comer. Tenien zanganhado ua mai que habie perdido la sprança. Agora staba nas manos de Nuossa Senhora, que fusse l que Dius quejisse.
Florinda passaba ls dies a caminho de Miranda asonde Rita quedaba sin melhorar. Mas quando yá naide speraba, melhorou. Quando turnou para casa traie un lhenço na cabeça para naide se rir deilha. Tenien le rapado ls caracoles que dában que fazer a todos. Esse anho nun passou de classe porque yá nun daprendie tan bien i nunca mais naide la biu andar a fugir al redror de la capielha. Rita hoije quaije nun se acorda de nada, de ls dies que passou entre la bida i la muorte, mas sue mai grabou na sue mimória todos ls passos que la burra dou anté Sendin.

Bina Cangueiro