Ter, 04/12/2007 - 10:39
- Á pai, pa l Jorge, astanho ya nun mandeis fazé-le las calças cun racha, que l rapaç yá s´ambargonha.
- Olha! Tengo que falar cun la cuntrabandista para nos traer la pana.
I era assi, naqueilha spece de cabanhal. Ala a tirar las medidas i, anquanto esso, iba l alfaiate dezindo mal de la bida, que ls rapazes nun quejírun daprender l ouficio, i agora la rapaza tamien yá nun staba pali birada.
- Ampeçou a namoriscar cun rapaç, mas you yá l’abisei, nun quiero nada cun aqueilha giente de ls quinteiros. Aquilho ye giente que nin tierra ten, ándan por ende, uns anhos eiqui outros eili, ye cunforme.
L que era cierto era que Ana Marie i Victor, yá nun çpegában. Era bé-los als deimingos a las tardes, siempre que podien, juntos. Antonho Fuontes, mais coincido pul alfaiate, cunsumi-se naquilho. La sue Ana Marie, zbiada de l campo para ser questureira, iba a botar todo fuora cun aquel namorisco. L alfaiate nin le passaba pula cabeça que aquilho podie dar an boda. Cunsemie-se culs clientes, nun aceitaba aqueilha çfeita, cumo el dezie. La mulhier ponie ua pouca d’auga frie na frebura, tantando chamá-lo a la rezon, que ls tiempos éran outros, la mocidade hoije nun pensa cumo nós.
- Nin ne l die de la boda cunsigo ua risa, zabafaba el, siempre que tenie alguien a scuitá-lo. Pus se l que quieren ye isto, assi l ténen, mas nun me béngan çpuis a bater a la puorta.
Ana Marie, fui a bibir cul tiu, a ser quinteira, naqueilha mesma aldé. Bieno l purmeiro nieto i l alfaiate, cuntinou çtante de la filha. Bieno l segundo nieto, desta beç ua rapaza, i solo pa ls trés anhos de eidade, nua tarde caliente de berano, ye que l alfaite fui a dar cul la nieta a jogar cuns cachicos de panho i culs carricos de las lhinhas, que el iba botando fuora. Ficou-se parado a ber ls mobimientos de la nieta. Nun sfregante biu eili la filha quando era pequeinha, i sin se dar de cuonta, biu la nieta a segui-le ls passos.
Staba-se todo a cumponer, nun fura la precison de la filha tener que ir para outra aldé a ser quinteira. L alfaiate yá se afazira a la nieta, i staba agora sin saber l que fazer, porque l que el querie era que la nieta ficasse eili cun el, mas cumo dezi-lo a la filha, cun quien stubira todo este tiempo de cuostas bultadas!? La mulhier yá antandira todo, la buona relaçon que l home tenie cun la nieta. Tomou la delantreira de la cumbersa, i dixo-le a la filha:
- Porque nun deixas a Clara eiqui cun nós, que stá tan afeita?
La filha mirou pa la mai cumo zantandida, mas lhougo puç ua boç mui amerosa:
- Pus tamien stá bien. Porque han de ser siempre ls pais a perdonáren? Agora ye la mie beç. Pus Clara queda eiqui culs abós, pronto.
L pai aquel die nun le dixo nada, porque las palabras nun le salien, mas soutordie, fui-se a casa de la filha, a dá-le l beiso que le negara ne l die de la boda.
Válter Deusdad


