class="html not-front not-logged-in one-sidebar sidebar-second page-node page-node- page-node-167459 node-type-noticia">

            

Stória dua fraita

Ter, 27/11/2007 - 10:45


Era beç ua fraita muito belhica, muito stimada pul sou duonho. Siempre l amo tubo culha un trato cumo só se ten culas cousas que s'áman. Nesta pobaçon nun habie outra que s’acumparasse a eilha, d'anhos yá fazie un bun rosairo, era daqueilhes tiempos an qu'inda dában balor als bielhos.I s'acauso ls bielhos tenien balor, quedában cun nomeada i todo mundo l sabie. Esta fraita tenie nomeada i l sou amo sabie-lo, i disso s’anchie de prejunçon. Acumpanhaba l sou amo quaije siempre, nun era la fraita que l ampedie de tomar cunta de l sou tagalhico de canhonas, mas era la fraita que l ajudaba a passar las muitas horas de solidon. Tamien era cumpanheira de ramboias, d'ajuntamientos d’amigos i quien sabe s'al lhargo de toda sue bida nun ajudou a namorar algua pastorica. Cumo fraita, nun tenie de que se queixar, era feliç.

S'era falada nun era por acauso, eilha todo fazie para mercer l trato, q’isto de tener proua i botar-se a fazer las cousas mal nun dura siempre. Ls sous sonidos éran defrentes, éran dun ancanto sin acumparança. Quien, quando eilha botaba ls sous sonidos que se spargien por prainos, ourrietas i outeiros, nun dezie lhougo?, Ye la fraita d'Einácio!
Que pareilha fazien ls dous! l tiu tenie un bulhir de dedos de meter ambeija. Eilha tamien le fazie las buntadicas todas, siempre que el pedie que fusse melhor que la redadeira beç, nun l deixaba quedar mal, sonaba cumo se l pedido fusse feito par'ancantar ls anjos. Que pimpona, queilha era! Anté un die fui percurada por uns tius que porqui andubíun fazendo recuolhas, i assi ls sous sonidos fúran guardados pa la stória de las fraitas dantes. Neste lhugar nun hai muitas cousas que de tal façanha se puodan agabar.
Moraba cul sou amo nua casa mui acerca de l rigueiro que passa pul pobo. Cumo era questume, quedou guardada nun caixon, adonde tamien habie un prato de chicha i ua fogaça. Mas, sin que l amo adebinasse, un die la fraita quedou spuosta al peligro. Acunteciu pul Santo Antonho, ua truniada çpejou tanta auga que ls rigueiros fúrun pequeinhos, houbo ua grande anchena q'arrastrou cousas de todos ls tamanhos, ancubriu caleijas, stradas, caminos, puontes i alcadutos, antrou andrento de casas, loijas i palheiros. L'anchena fui tan grande que las gientes mais bielhas de l'aldé falórun que la sue mimória nun daba cuonta doutr'armana, aparecie-se a un delúbio, a la fin de l mundo.
Tamien la probe fraita quedou sin ajuda, sin quien le botasse ua mano. Fui lhebada pul'auga andrento de l caixon, arrastrada por aqueilha fuorça çtruidora que lhebou todo l que staba ne l sou camino. Sin respeito nin cumpaixon de las cousas bielhas que nun ténen modos de se çfender. La fraita tubo miedo, la sue bida parecie que nun bolberie a ser la miesma, nin la cumpanhie de l prato i la fogaça, nestes momientos d'afliçon, la cunsolaba. Chegou a pensar l pior.
Quijo l çtino que las pessonas de l lhugar que queda mais abaixo beníssen a ancuntrar l caixon, i ende terminasse la termienta. Fui la sue salbaçon. Quando las pessonas de l lhugar de Bilasseco mandórun nobidade pa l lhugar de Zenizio que se çcubrisse de quien era un caixon que tenie andrento ua fraita, un prato, i ua fogaça que eilhes arrecolhírun de las cachoneiras, cumo se dua Arca de Noé se tratasse.
L tiu Einácio bolbiu a tener la faita que la grande anchena le querie lhadronar. La fraita inda bibiu muitos i muitos anhos na cumpanhie de l sou amo.

Faustino Antão