LS LUSÍADAS

51
Dezido esto, el i l suonho sou se çpide.
Queda atónito i tembra l Agareno;
Alhebanta-se i lhume als serbos pide,
Nel oubrando i queimando-lo l beneno.
Mal apenas la lhuç que l Sol yá mide
Mostrara rostro d’anjo i mui i sereno,
Chama eilhi ls percipales de sue ceita,
I de sou suonho dá cuonta purfeita.
52
Mui çfrentes pareceres i cuntrários
Eilhi se dan, cunsante l que antendien;
Traiçones i anganhos fúrun bários,
Maldades ambentában i tecien;
Mas, deixando cunseilhos temerários,
Dar cabo de la giente pertendien,
Por manhas i anganhos bien melhores,
Cun pagas ban cumprando ls regidores.
53
Cun pagas, ouro i oufiertas mui secretas
Ajúntan de la tierra ls maiorales;
Cun rezones notables i inda çcretas
Móstran ser perdiçon de ls naturales,
Dezindo que son gientes mui zanquietas,
Que, ls mares nabegando Oucidentales,
De piratarie bíben i rapinas
Sien Rei, sien leis houmanas ou debinas.
54
Á, quanto debe l Rei que bien goberna
De oulhar que ls cunselheiros ou pribados
De cuncéncia i de la bertude anterna
I berdadeiro amor séian dotados!
Porque, cumo sté puosto na superna
Cadeira, puode mal de ls apartados
Negócios ser notícia mais anteira
Do que le dir la lhéngua cunselheira.
55
Nien tamien dezirei que agarre tanto
Scrúpalo la cuncéncia lhimpa i cierta,
Que se perda nun probe i houmilde manto,
Donde ambiçon acauso ande ancubierta.
I, quando un buono ye mui justo i santo,
An negócios de l mundo pouco acerta;
Que mal poderá deilhes dar-le zmonta
La serena einocéncia, an Dius só pronta.
Traduçon de Fracisco Niebro