Ter, 08/05/2007 - 10:18
Eili mesmo al lhado biu ua arble caída. Fui-se até alhá. Biu que yá haberie uns dous anhos que starie eili caída, se calha por bias de algua airaçada. Scolhiu un sítio para se sentar. L sol froixo de Outonho amostraba-se por antre las nubres sbranquiçadas, mais ou menos paradas, tal cumo el eili sentado, ne l tuoro daqueilha arble abandonada a la sue suorte. L abançar de l die iba spertando Alcides i a lhembrar-se, cumo siempre fazie, de l filho que perdira, habie catorze anhos. Ne ls purmeiros anhos de cadena, Simon, l nome que scolhira pa l filho, habie-lo acumpanhado siempre ne ls sous pensamientos, mas cul l passar de ls anhos, todo se habie tornado mui nubrinoso, i agora até tenie deficuldades an aceitar que Simon crecira i tenie agora binte ou binte i un anhos. Un home, arrematou Alcides. Podie até passar por el na rue, sien l coincer. I se l coincisse, el iba-le a respunder? Ye miu pai?... No!… Nun puode ser, miu pai morriu-se. Morriu-se?,dixo Alcides alhá cun el. Ah! Agora antendo…
Ua buzinadela, i un carro eili parado, arrincou Alcides destes pensamientos. Era un de ls guardas de la cadena, que Alcides coincie habie muitos anhos. Habie acabado l turno i tornaba para sue casa.
- Benga dende que le dou ua boleia até la Bila.
Alcides, que tanta beç fazira l que le mandában, tamien agora agarrou l saco i fui-se pa l carro.
- Á home! Animai-bos que agora stais lhibre.
- Lhibre… tornou Alcides, mas preso al miu passado.
L´aldé que l habie criado staba acerca, a menos dua lhégua. Todo l camino fui feito sien dar por el, cada fraga, cada recantico, amborrachaba Alcides de pensamientos, nun tornar a l’anfáncia. Yá n’aldé ancaminou-se pa la sue casa. Ancuntraba-se nun abandono. La puorta d´antrada staba segura cun uas ripas i crabos ferrugentos. L restro de l die passou-lo a lhimpar la casa para a la nuite se poder deitar. Staba todo d´alrobés, todo pul chano, cumo se ls lhadrones tubíssen passado puli. Ls de l´aldé ebitában-lo. Alcides ye un scluido. Solamente Reimundo, bielho cumpanheiro d´outras farras, fala cun el, embora sien antusiasmo.
- L que sabes de l miu filho? Reimundo.
Este nun arrespundiu lhougo, i pregunta-le a Alcides se nunca tubira notícias de l filho.
- Nunca
- Olha Alcides, l que you tengo pra te dezir nun yie alhá mui buono.
- Seia l que fur, quiero saber.
- L tou filho stá preso, Alcides.
- Preso!?..., preso.., la boç parecie que ressonaba. Preso…
Anton Reimundo cuntou todo l que sabie até Simon ser preso. Purmeiro, Simon stubira cun la mai, mas un die apareciu eili, an Bilhares. L speto nun era buono, çcunfiaba-se de l pior, l que bieno a acuntecer, sendo preso por roubo i outras cousas.
Alcides agradeciu-le al amigo i a soutordie, sabendo que l filho staba na cadena de adonde el habie salido, tornou alhá outra beç, para fazer l que fusse perciso solo para drumir i comer.
L caso tubo que chubir al Diretor, que quijo cumbencir a Alcides a tornar para casa. Mas este, scundendo l berdadeiro motibo, iba dezindo que nó, que nun tenie sítio para adonde ir, que todos le bolbien las cuostas, que la única cousa que sabie fazer era star preso. L Diretor acabou por aceitar i Alcides quedou a trabalhar na cadena
Quatro anhos depuis, Simon torna lhibre a casa de ls pais. Querie antegrar-se i tubo l’ajuda de alguns de ls amigos de l pai.
A la pregunta subre tan grande mudança depuis de cumprir la pena, Simon responde que todo se debe a un bielho que coinciu na cadena, que yá se morrira, mas que nunca l squecerá, tratou-me siempre cumo de se de un filho se tratasse.
Válter Deusdado


