Ter, 24/04/2007 - 10:30
Era grande, antalhado antre dous cabeços que an dies de termientas i eiraçadas ende las cousas quedában amerosas i mansas. Habie ua fuonte adonde manaba auga que anchie ua lhagona i inda sobraba para regar las huortas al sou alredor. Salgueiros, bimeiros, choupos, frezneiras, uolmos medrában biciosas, dando selombra l anho anteiro, i un yerbaçal de campaninas, azedas, merujas, fenolhos, trebos, alrabaças, bena, bicos, gatunhas, guindilhas, hourtelanas, rumiacos, lampaças para repasto de muitas buiadas, ganados, mulas, machos, burros i burras que ende pacien.
To las purmaberas s’anchie de queloridas i guapas froles ambitando anxames d’abeilhas i ansetos que se regalában naquel paraíso. Habie de todo l que muitos bichos deseában para bibir felizes. Por esso bibien alhá sapos, ranas, ranielhas, lhontras, tourones, grilhos, lheirones, lhumbrizes, scarabeilhos, lhiezmas, moscas, moscardos, abeilhas, abelhones, bola para dius, checharras, checharrones, maripousas dando grácias al criador por tamanha fartura.
Mas yá assi nun pensaba un sapo. Naciu i criou-se eili, arrodeado de fartura, todo l que precisaba para ser feliç habie-lo eili a la mano, nunca soubo l que era un die de fame nien de friu. Antourilhado, passaba ls dies assi a modos que un reformado de l trabalho que nunca tubo i dua buona bida que caie de l cielo. Ls mais de ls dies apanhado sol i ranicando uas modas namoradeiras, arrenegando, spreitando i ambejando la postura de ls sous bezinos.
Miraba-se ne l speilho d’auga na lhagona i todo nel staba an sou lhugar, era un sapeiron. Buonas patas, uolhos grandes, ua barriga maior que ua bexiga dun cochino, gorjas fuortes, piel ountada i ua lhéngua lharga. Mas era ambejoso i essa maleita cegaba-lo, son daqueilhas cousas que nun se béien nin cua lhuç de lampion. Nun andaba çcansado, anfernizaba-se porque nun gustaba de ser cumo era. Habie-se perdido pula eideia de que querie ser taludo i, siempre que bie un bui que ende pacie cula buiada, ambejaba ser cumo el. Miraba-lo, cun aire de presunçoso, i dezie: you gustaba de ser assi taludo, cun pelo lhustroso, ua galha bien feita, cachaço gordo i botar bramidos cumo trúnios. Quedo-me eiqui culs mius racos, racos, que nien canha rachada to la nuite que naide mira para mi.
Apuis de muito maquinar, alhá pensou: you bou a angulhir aire até quedar cumo el. I cumo quaije to ls ambejosos quando pénsan ua cousa nun çcánsan anquanto nun la fázen. Un cierto die deixou-se lhebar pula ambeija i botou-se a angulhir aire, aire i mais aire, até que stourou. Quedou çfeito an cachos. Agora nun era nien ua cousa nien outra.
Quien mandou l sapo ser ambejoso, s’el era sapo nunca puodie ser bui! Nun tenie çculpas! Inda s’el tubisse ua mala bida, pula cierta to l mundo iba a dantender l sou feito.
Ls bezinos i amigos nun tubírun outro remédio se nun ajuntar to ls cahicos de l cuorpo i fazer l antierro. Si porque até ls que ándan çcaçuados de la bida neste mundo na hora de ls finados merécen ser antendidos puls outros.
Mesmo ne l mundo de ls bichos, l’ambeija nun ye buona cunselheira.
Faustino Antão


